Search

32uur Adventure Race in Drenthe



Ik had afgelopen week donderdag een moeilijke dag gehad. Ik had net een meeting die niet zo goed als verwacht ging, toen ik thuis kwam en een facebook bericht van "de man die de trail evenementen hier in de buurt organiseert" las: hij had een vrijwilliger nodig.



Ik had nooit aan een Adventure Race mee gedaan. Nooit. Ik wist er trouwens ook amper iets over, maar het klonk me heel leuk en uitdagend. Daarom reageerde ik op zijn bericht, hoewel met weinig verwachtingen. "Hij zal zeker voor iemand met meer ervaring kiezen", dacht ik.


We kenden elkaar slechts door een aantal hi-fives die hij aan elke deelnemer van zijn (altijd super leuk en goed georganiseerd) evenementen geeft. Maar 3 uur na mijn reactie (donderdag avond dus), hadden we al een afspraak en er lag al een gigantisch check list in mijn mailbox.


Vrijdag ochtend moest ik werken. Daarna had ik geen tijd meer aan in die (slechte) meeting van de vorige dag te denken. Het was tijd om van alles nog voor te bereiden: eten, materiaal checken, boodschappen doen, geleend slaapzak ophalen en uiteindelijk naar Hoogersmilde rijden. Daar zouden we voor de start (heel eventjes) slapen.

Na het aankomst en de last-minute checks met Winfired, voelde ik me gelijk goed en thuis. Ondanks we elkaar nauwelijks eerder hadden gesproken, had ik hierover (voor een of andere reden) een goed gevoel. En hoewel ik vaak twijfel over als ik mijn gevoelens mag vertrouwen, deze was zeker geslaagd.


Ondanks dat Adventure racers een heel kleine (gekke) community zijn, gaat het hier (gelukkig) over kwaliteit en niet over kwantiteit. Er waren voor de 32 uur race 14 teams ingeschreven: 10 teams van 2 personen en 4 teams van 4 personen. Trouwens, een team moet 100% van de tijd samen blijven en alles samen doen. Niet verwarren met estafette dus.



Na het aanmelden en het laten zien van alle verplichte materialen (oa stift, compass, EHBO kit, verlichting en reserve batterij, helm, waterdicht jas, thermo shirt en water), kregen we kaarten en onze startbibs van de organisatie. Daarna gingen we eventjes samen de kaarten bestuderen en onze strategie bespreken.



De route mogen we zelfs bepalen. Om het simpel te houden, moet je tijdens elke etappe op zoek gaan naar de check-points die in het kaart te vinden zijn (maar ter plekke ergens verborgen liggen). Sommige check-points zijn "verplicht" (krijg je een straf in de score als je ze niet vindt) en sommige niet (maar dan krijg je extra punten). Welke check-points we willen halen ligt dus aan ons en aan het strategie waar we voor gekozen hebben.




Hierboven vindt je het schematisch overzicht van de race. We zijn begonnen met een stuk fietsen richting een strandje, waar kano's op ons stonden te wachten. Daar, rond een uur of 4:30 in de "ochtend"/nacht hadden we al een fiets ongeluk in de pocket (ik was al gevallen), maar we moesten nog de fietsen op de kano zetten en voor ongeveer 3 uur pedellen. Tijdens deze etappe heb ik trouwens van Winfried geleerd hoe ik Bas zijn naam goed kan uitspreken!


(Veel van jullie weten het al, maar ik vind het moeilijk om de verschil tussen een a of twee a's in een Nederlandse word te horen. Iedereen lacht als ik Bas roep want vaak roep ik "baas" in plaats van Bas - maar nu is dat verleden tijd. Van Winfried heb ik gelerend dat ik gewoon "bus" in het engels moet roepen. Dan kom ik mooi aan een goede en correct BAS uitspreek!!!!

Wat een leerzame etappe!!!)


Vraag me aub niet wat de afstanden van elke etappe waren, want ik heb gewoon geen idee. Dit was de volgende belangrijk les van deze race trouwens: Ik was helemaal met het "hier en nu" bezig. Ik kon geen energie aan minder belangrijke zaken verspillen. Waarom zou je precies de afstanden willen weten? Het doel hier is check-points zoeken, punten halen en door zetten - niet kms tellen.


We hadden ook geen internet verbinding of iets dergelijks bij ons. De onderstaande selfies waren door de organisatie gevraagd als bewijs dat we bij een aantal check points waren geweest.



Later in de ochtend van zaterdag moesten we een stuk hardlopen. Leuk! Dat dacht ik goed te kunnen, maar na al die uren fietsen en peddelen, ging het niet echt soepel meer met dit beentjes.


Daarna gingen we verder met fietsen, zwemmen (ja, koud! maar ook lekker!!!), fietsen, weer kano, lopen, skeeleren (ja, ja....in de avond van zaterdag, in het donker en met veel takjes onderweg - Winfried vondt het zo leuk dat we vanaf nu wekelijks gaan trainen!!!), lopen (met skeelers verplicht bij in de rugzak), vuur maken (waren we hier niet in geslaagd), lopen, fietsen, lopen en fietsen.



Gelukkig had ik een veteraan bij me. Echt! Want in het begin had ik helemaal geen idee van wat ik op elke check point moest zoeken (wat bedoelen ze met "Pouch"? bvb), maar ook omdat er kunnen in 32 uur heel veel dingen gebeuren - en wie je bij je hebt kan het verschil maken tussen een geweldige of afschuwelijke belevenis.



De nacht van zaterdag naar zondag was voor mij ook een onvertaalbaar ervaring. Ik had nooit een hele nacht zonder slaap mee gemaakt. Wie mij goed kent, weet dat ik dag in dag uit maximaal om 22 uur al in bed lig. Maar tot mijn verrassing had ik nergens last van! Hoe bijzonder is de kracht in ons, he?!


Juist toen ik dacht dat ik mijn moeilijkste moment zou ervaren, vond ik mezelf helemaal wakker, alert en met een slapende 2 meter lange man aan mijn rugzak hangen. Winfried moest eventjes een dutje doen (ja, tijdens het lopen!). Ik kon dus niet verzwakken.


Ik vraag altijd te veel van mezelf en ben vaak niet tevreden met mijn prestaties. Als iemand anders precies hetzelfde doet, vind ik dat ongelooflijk knap, maar als het van mezelf komt, vind ik dat niks bijzonders. Maar deze keer niet. Dit weekend was ik 100% van de tijd onder de indruk van wat we aan het doen waren.


Natuurlijk hadden we wat moeilijker momenten en moesten we een aantal keren onze strategie aanpassen, maar het ideale maatje hebben, het positief blijven en het kunnen lachen (ook over wat het fout ging) maakte het mogelijk om ook in de zware momenten door te willen zetten.


Het maakt niet uit hoe donker het is of lijkt te zijn, het wordt ooit weer licht. Hou je rustig en blijf, hoe langzaam dan ook, vooruit gaan.


We hebben ontelbaar keren gelachen over mijn val met de fiets en over hoe idioot het feit was dat we midden in de nacht aan het skeeleren waren. We maakten ook grapjes over mijn waanbeelden (ik zag heel vaak lintjes en fietsers waar gewoon niks was) en onze dialogen waren vaak gericht om elkaar (vriendelijke) te plagen.



Vinden jullie Winfried zijn opa-bril niet charmant? Het was geweldig om af en toe naar hem te kijken en zien hoe hij de bril laag in zijn neus hield om de kaarten te kunnen lezen maar ook van boven de bril de weg te kunnen zien!!!


Ik had zo veel plezier, dat die 32 uren waren volgens mij heel snel voorbij. Ik heb genoeg te doen in de komende jaar, maar dat smaakt zeker naar meer. Wat een belevenis!!!


Bedankt Winfried, voor het vertrouwen, voor de leerzame ervaring en jouw kameraadschap! Bas/Bus voor het ondersteunen van alle mijn gekste ideeën en natuurlijk aan de (geweldige) organisatie en vrijwilligers van de Drente AR.


Aan de laatste, trouwens, mijn allergrootste bewondering voor het ongelooflijk goed werk dat jullie uitvoeren. Echt niet normaal!!!!


212 views

Recent Posts

See All