Search

Indian Summer Ultra Trail




Vrijdag lag ik om 20:30 al in bed. De wekker ging zaterdag, 19 oktober, om 3:50 af. Het was e.i.n.d.e.l.i.jk. dé dag.


Hier had ik de hele jaar op gewacht. Dit was mijn "A" race van het seizoen. Hiervoor had ik meer dan 2.400km (en 3 trail marathons) in de laatste 9 manden gelopen. Weer of geen weer. Als het te warm of als de agenda te strak was, dan maar om 4:30 in de ochtend gaan lopen; En als ik er geen zin in had, dan maar gewoon zin zoeken!!!!


Zaterdag om 6 uur stonden we bij de start. Wij - want dat soort ding doe je niet alleen. En naast alle andere deelnemers, organisatie en vrijwilligers, was Bas er ook om mij te steunen, helpen en filmen!!! Hoewel deze een top organisatie is en van alles wat in de verzorgingsposten (check points) aanbiedt, had Bas alle mijn lievelings(wedstrijd)eten bij zich en was bij elke VP aanwezig.



Mijn doel was uitlopen. Daarvoor had ik voor een conservatieve strategie gekozen: wat voor mij best lastig kan zijn. Maar ja, ik zou gewoon mijn "forever zone" moeten zoeken en daar blijven. Dat is een zone van inspanning waarin ik het gevoel heb, dat ik voor altijd zou kunnen blijven lopen. Snelheid en tempo worden hier constant aan de situatie (weer, ondergrond, obstakels, tijd en ect) aangepast.


Maar na een km of 3 had ik al last van mijn knie. Iets dat ik nóóit eerder heb gehad. Ik dacht dat dat tussen mijn oren zat en liep gewoon door. "Het is straks zeker weg", dacht ik. Maar later herinnerde ik me dat ik de dag ervoor een "out of nowhere" stijve rug had, en realiseerde ik me dat ik (waarschijnlijk) daarom niet helemaal ontspannen (en dus ook een beetje scheef) liep.


"Blijven lachen" was mijn motto. En zo, na ongeveer 20km, kwam ik bij de eerste VP:



Hier zorgde mijn lieve schat dat ik wat te eten kreeg: koude gekookte zoete aardappels als ontbijt - en verder lopen voordat ik koud werd. Het was nog droog. Over mijn knie was ik nog steeds optimistisch en heb daarom gekozen om niks hierover aan Bas te vertellen. Dat zou hem alleen maar druk maken over iets dat hij niks aan kon doen.


Op een trail weet je nooit wat je te wachten staat. Je kan van alles tegen komen, maar ondanks alle modder kon ik tussen km 20 en 40 nog redelijk door lopen.

Dat mijn knie vervelend aan het doen was, had ik al geaccepteerd, maar op km 40 ongeveer kreeg ik ook mental wat moeilijk. Gelukkig was ik al in de buurt van de tweede VP, waar ik weer Bas ontmoette. Hij had hier warme noodles voor me bereid.



Na het (even snel) eten, heb ik tegen hem verteld dat ik het zwaar had en liep snel weg. In zulke momenten, te lang blijven staan kan "dodelijk" voor je race zijn.


Een voet achter de andere. Langzaam als het moet, maar altijd door.

En toen ontdekte ik waarom ik zo veel van trailrunning houd:



Want ook als je het zwaar hebt, het is nooit saai!


Tussen km 40 en 50 kon ik nauwelijks hardlopen. Er waren heel veel omgevallen bomen onderweg. Echt! Niet 2 of 3, maar véél...ontelbaar! Niet normaal.


Maar uiteindelijk kwam ik weer uit de bos naar een pad waar ik tot mijn vreugde weer Bas tegemoet kwam. Hier heb ik hem eindelijk over mijn knie verteld. Ik moest dit kwijt. Ik bleef lachen, maar ik was boos en bang. Het regende, ik was moe en Ik liep duidelijk scheef.


Maar ja, opgeven was geen optie. En 2 minuten later kwam ik de 50km boordje langs en vanaf die punt was het officieel: ik liep vanaf daar mijn langste afstand ooit - in mijn vlakke modderig lieve Nederland!


Op km 60 zou ik Bas weer zien op de volgende VP. Daar had ik ook een dropbag: een zak die ik aan de organisatie vóór de start mocht inleveren en zou dan op deze VP beschikbaar zijn.



Droge t-shirt, sokken, schoenen en regenjas aan, aanvullen van water en sportdrank in mijn rugzak, noodles eten en dan weg. Ik nam ook een broodje en puur chocolade mee en at ze tijdens het eerste paar honderd meters. Ik had het koud. Ik had duidelijk een paar calorieën nodig.


Maar vanaf mijn vertrek van deze VP, wist ik het al: ook als ik vanaf daar alles moest wandelen, liep ik sowieso binnen de cut-offs en mocht door naar de finish!


Tussen deze en de volgende VP kwam ik Bas nog een paar keer tegen. Oooooo wat was (is) hij belangrijk voor mij!!! Ik zou zonder hem dit niet allemaal durfen. Wie zou bvb de pizza bestellen en voor de honden zorgen als ik dood moe thuis kom?! hihihhi


De laatste VP was 5km voor de finish.

Daar realiseerde ik me dat ik dat, ondanks mijn knie en dat ik voor geen minuut lekker hab gelopen, toch ging uitlopen.



Deze liep ik puur op karakter en om jullie trots te kunnen maken. Dat wil niet zeggen dat het parcours, de organisatie en de omgeving niet GEWELDIG en uitdagende waren.


Na 11 uur en 32 minuten, kwam ik trots, verdrietig en nieuwsgierig over de finish. Trots op mijn ontdekte kracht, verdrietig op het eind van een belangrijke en mooie tijd in mijn leven, en nieuwsgierig over wat nu me te wachten staat.



Ik wil bij deze jullie allemaal voor het steunen bedanken, maar sommigen wil ik in speciaal benoemen:


- Bas, Bus, mijn lieve schat en beste vriend, voor het vertrouwen, steun, zorgen, koken, geduld, liefde en het accepteren van me gewoon (gek) zoals ik ben.

- Rocky en Marujo, de honden, voor jullie liefde en motivatie bij elke training en elke dag in mijn leven.

- Mama, Papa en Fe: ik heb al de passende berichten in Portugees aan jullie gestuurd.

- Bea, voor jouw enthousiasme, vriendschap, steun, liefde en zorg.

- Winfried en alle vrijwilligers aan de organisatie van alle Run Forest Run evenementen: zonder jullie zou ik niet zo een mooie doel kunnen hebben! Jullie zijn geweldig!













320 views