21-12

Het is 21-12.

2020, een jaar met allerlei rare gebeurtenissen, is bijna voorbij.


Echter kan ík niet erover klagen. Ik heb op een of andere manier iets moois van gemaakt.

Ik maak hier geen jaarlijks retrospectief. Dat zou cliché zijn. Niet mijn ding. Als je echt over allerlei gebeurtenis van mijn jaar wil lezen, wees niet lui en scrol door de blog heen!


Maar deze tijd van het jaar herinner me dat het al 1,5 jaar geleden is dat ik mijn familie voor het laatst zag. Sinds ik in Nederland woon probeer ik tenminste 1 keer per jaar om naar Brazilië te vliegen. Vooral om een paar mensen te zien, maar ook om zaken die ik daar nog heb te regelen.


December vond ik altijd een goede moment om heen te gaan. Perfect excuus om hier in de donkere en koude dagen (waarover je me weinig zie klagen maar wat ik eerlijk gezegd wel minder vind) weg te zijn.


Maar wetende dat ik door mijn studie in December 2019 weinig tijd voor een reis naar Brazilië zou hebben, ben ik wat eerder geweest en op 6 Augustus reed ik rechtstreeks van de vliegveld naar mijn oma toe. Dat zegt misschien iets over hoeveel ik haar mis.



Op 18 Augustus brachten Fe en mijn ouders mij terug naar de vliegveld. Op mijn Instagram is nog deze foto van toen te vinden. Ik schreef: "Doei, familie. Ik hou van jullie. Tot snel!"



Snel was het dus niet. We zijn inmiddels 1,5 jaar verder en ik heb ze nog niet weer gezien - en weet ook niet wanneer dat gaat gebeuren.


Het wordt gezegd dat ik een sociale dier ben. Deels klopt het wel. Ik hou van mensen, van meedoen en samenzijn, maar ik ben ook selectief. Ik kan veel contacten hebben, maar dat is anders dan van iemand houden - en wanneer iemand meer dan "een contact" voor mij is, weet diegene dat.


Contact kan dus zonder liefde, maar kan liefde ook zonder contact?


Ik weet nog dat toen ik 6 jaar oud was, wij woonden met zijn vijven samen: vader, moeder, broer, zus en ik. Één jaar later waren mijn broer en zus oud genoeg om alleen te gaan wonen en in dezelfde jaar gingen mijn ouders uit elkaar. Plotseling woonde ik alleen met mijn moeder.


Dat ze weg gingen betekent niet dat ze niet meer van mij hielden, zeiden ze.


Een paar jaar later besefte ik me dat iedereen zijn eigen manier heeft om liefde te tonen en dat elke relatie op basis daarvan wordt opgebouwd - en min of meer versterkt.


Mijn vader zag ik tijdens mijn jeugd slechts elke twee weken -en dat was voor ons het beste. Minder dan dit was voor mij te weinig en ging ik hem hard missen. Maar als we elkaar vaker zagen, werd het chaos. Dat kwam vooral door zijn manier om liefde aan te tonen (laten we ons de schuld aan hem geven- want het is uiteindelijk míjn blog!!!), maar dat betekent níet dat ik minder van hem hield, dan van mijn moeder, met wie ik samen woonde en dus dagelijkse contact had.


Mijn relatie met mijn zus en broer was sinds het tijd die ze vertrokken natuurlijk ook minder intensief geworden. We zien elkaar sindsdien hooguit eens in het jaar en we vinden volgens mij allemaal prima zo. Het leeftijdverschil speelde hier - vooral in het begin - de grootste rol. Later beseften we ook dat we verschillende levensprincipes hebben. De liefde zien we nu in het vorm van respect voor elkaar, zou ik op een subtiele manier kunnen zeggen.


Mijn broer ging ik later weer vaker gaan zien omdat ik (natuurlijk) de favoriete tante van zijn kinderen was geworden!



Die twee mis ik. En ik mis niet alleen bij hun te zijn en zij leuke (en vooral foute!!!) dingen te leren, ik weet dat ik ook de kans mis om zij van dichterbij te zien groeien. Ik doe mijn best om, ondanks de afstand, toch er voor hun te zijn. Maar tja, in hun leeftijden is 1,5 jaar toch best veel. Ik kan bijna niet geloven hoe hard het gaat. Ik vertel ze keer op keer dat dat ik weg ga betekent niet dat ik niet van hun houd - En ik meen het.


En hoewel liefde misschien tóch zonder (of met minder) contact kan, laat ons hopen dat we in 2021 iedereen van wie we houden weer kunnen zien en knuffelen!!!


Ooooo... want dát mis ik ook: knuffelen!!!!





Recent Posts

See All

E agora?

Há tempos venho pensando em escrever um texto em português. Chegou a hora: Agora que o blog está censurado, esse espaço volta a ser principalmente meu e o filtro, portanto, menos rigoroso. Sempre escr

35

Elke 12 juni is voor mij mijmerend. Misschien is dát wat verjaardagen bij mensen doen?! In de afgelopen 35 jaar heb ik het weinig gedaan van wat van mij verwacht werd: ik ben wel naar school geweest,