6 jaar in Nederland

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties dit keer.


Een heel voorkomende vraag is "waarom kwam je naar Nederland?".

Ik had niet één reden. Het was alles en tegelijkertijd niks. Het was alsof mijn hart ineens exploderde en zei "we moeten nú gaan!".


Ik was heel vrij opgevoed. Mijn ouders hadden (misschien te) veel vertrouwen aan mij en sinds mijn 13de reisde ik - vaak alleen - rond de wereld voor zeilwedstrijden.

Door de wereld zo te zien en te mogen ervaren werd ik snell bewust dat Brazilie een mooie land is maar dat schoonheid en lekker weer niet perse genoeg is.


Ik had het in principe goed daar, maar mijn felle en nieuwsgierig karakter vond goed niet goed genoeg. Toen ik alles rond had (opleidingen, werk, woning, relatie, etc) en klaar was om te settelen, besloot ik dat tijd was om weg te gaan.


Maar waar naartoe? Waarvoor?


Waar ik ook heen ging, nergens voelde ik me zo fijn als in Nederland. Of ik hier voor een paar uurtjes of een paar weken was, voelde ik me in dit landje elke keer goed. Koud, maar goed!


Het heeft misschien te maken met het feit dat mijn vader in de buurt was geboren. Maar misschien ook niet. Waarheid is dat ik hier altijd het idee had dat ik de mensen kon begrijpen terwijl ik de taal (nog) niet eens spraak. De maníer van doen en denken spraken me al aan: ik wilde méér weten en leren over de Nederlandse cultuur. Ik wilde het leven in Nederland uitproberen.


Tussen de beslissing en ons vertrek zitten maar 7 maand. In die tijd heb ik de papierwerk voor de honden geregeld, mijn appartament verhuurd, alle andere bezitingen verkocht, mijn klanten overdraagd aan collega's en een woning in Groningen geregeld. Het waren een hoopvol risico's, maar wat kan risicovoller zijn dan ontevreden met je leven zijn?


6 jaar later zit ik hier deze blog -in het Nederlands- op te schrijven.

Het in het Nederlands schrijven is een van de belangrijskte successen van deze tocht zover, vind ik. Een taal (goed) leren verdiend een post voor zich. Dit is echt een van de meest magische ervaringen die ik in het leven heb meegemaakt!


Daarnaast is het in de afgelopen (6) jaren zó veel gebeurd dat ik eigenlijk een hele boek nodig zou hebben om alles te vertellen - in het Nederlands uiteraard!

Maar voor dat die boek komt wil ik jullie graag geruststellen: hoewel mijn leven hier inmiddels steeds stabieler wordt, laat mijn hart nog geen tekenen van ogemak of vluchtwensen zien!


Bedankt allemaal dat ik hier mag zijn, jullie vrienden mag noemen en deel mag nemen aan deze maatschappij die mij zo veilig en vrij doet voelen. Ik blijf dus (sowieso) nog even...!

Recent Posts

See All

"Wacht! Ik wil graag even foteren!!!" - Sorry, je wil graag wát?! - hm, tja.... een foto maken, of, hoe zeggen jullie het ook alweer?, já: Fotograferen! Zo'n lange woord... En zo kwam ik aan mijn nieu

"Die deed vroeger actief mee maar is inmiddels afgekakt", legde ik serieus uit. A F G E K A K T: ingekakt en (daardoor) afgehaakt.

We hadden een afspraak over de afspraken: waneer en waar worden bepaalde ondwerpen geagendeerd? Na wat structurele aanpassingen te hebben besproken, concludeer ik: "Het is dan simpelweg een kwestie va

treinao 3.jpg

ADRIANA OVERGOOR

Een in-Brazilië-geboren Nederlander outdoor adventure freak met enige gevoel voor humor en liefde voor de Nederlandse taal.