TOR

De TOR130 is de "Kidsrun" versie van een van de zwaarste en meest fascinerende trailraces ter wereld: de Tor des Géants®. Deze race start in Gressoney en eindigt in Courmayeur: een uitdagende race van meer dan 130 kilometer en 12.000 hoogtemeters door de Italiaanse Alpen en de Vale d' Aosta met de meest begeerde bergen in de regio - Monte Rosa, Cervino en Mont Blanc - als inspirerend achtergrond.



Op dinsdag 14 September om 21 uur gingen 244 lopers van start. 44 uur later, op Donderdag 16 September om 17uur hadden maar 120 gefinisht. Ik was er één van. Dat ik uiteindelijk slechts 27 minuten vóór de cut off bij de finish kwam kan gezien worden als een majestueuze tijdsbeheersing van mijn kant - maar eigenlijk zegt dat meer over hoe zwaar ik heb gehad!!!


In de eerste nacht en dag was het helaas niet veel te zien. Het was mistig en nat. Ondanks dat liep ik goed en hield ik een (indrukwekkende!) gemiddelde snelheid van 4km per uur. Het lijkt weinig, maar ook dat hield ik later niet meer vol. Uiteindelijk was mijn gemiddelde nog lager: namelijk 3,4km per uur.


Dat is trouwens een goede discussiepunt: wat is nou hardlopen? Wanneer loopt iemand hard? 4km per uur is een winkelcentrum-wandel-tempo, maar dit is een hardloop evenement of niet?! Tja, ik liep zo hard mogelijk, dat beloof ik..!



Anyways, op Woensdag rond 17uur, nadat ik ongeveer 75km had gelopen, kwam ik mijn dropbag tegen (de dropbag leveren we voor de start aan de organisatie in en ze zorgen dat we deze op een bepaalde plek tegen komen). Met droge en warmere kleding aan mocht ik dan de tweede nacht in. Iets later begon de slaap gebrek (ik was sinds dinsdag ochtend - oftewel zo'n 40 uur - wakker) zijn werk te doen waardoor de kilometers steeds langzamer en moeizamer gingen. Hallucinaties hielden me geamuseerd maar ook verward: stenen en planten die op allerlei dieren en besten leken of bomen aan wie ik vrienden en familieleden zag hangen.


De powernap´s (volgens mij heb ik in de hele race zo'n 45 minuten geslapen) bleken op een gegeven moment niet veel meer op te leveren en ik overwoog om te stopen omdat ik een gevaarlijke val steeds dichterbij zag komen. Gelukkig was ik op dat moment in de gezelschap van twee Spaanse mannen belandt. Kletsen in een derde taal hielp om (even) wakker en alert te blijven.


Het plan was dan samen naar de finish te lopen, maar in het begin van de ochtend moest ik de muchachos toch laten gaan. We waren net de laatste cut off voor de finish (strak) gepasseerd en hadden daar ook een toekje gedaan, maar toch hield ik het niet lang vol: ik moest wéér gaan pitten.



Hier vroeg ik me af of ik de finish nog binnen de tijdlimit zou halen maar besloot dat ik het parcours helemaal zou afleggen ook als ik te laat was om in het klassement te komen. Ik moest nog 20km oftewel zo'n 7 uur schatste ik in...


En die 7 uren waren de grootste mentale strijd die ik ooit heb ervaren. Niet dat ik opgeven wou - die fases was ik al voorbij - maar mijn hoofd begon echt bijzondere spelletjes te spelen: ik kon gedachten en de werkelijkheid niet meer onderscheiden. Ik wist niet meer wat ik dácht en wat ik dééd. Ik kwam mensen tegen en ik wist niet meer of ik ze had gezien of ik ze dácht te hebben gezien. Ik appte met Bas en belde met Peter (die ook aan het lopen was), om één minuut later me afvragen of ik dat werkelijk had gedaan of dácht dat ik dat zou kunnen doen. Ik werd er helemaal gek van...!


5Km voor de finish verscheen de laatste verzorgingspost voor me. Daar vertelde een vrijwilliger vol enthousiasme dat ik nu "alleen maar" moest afdalen. Hij begreep het niet toen ik hem bijna huilend aankeek: afdalen, beste vrienden, was inmiddels mijn grootste nachtmerrie geworden. Ik heb nog bijna 2 uur over die "lekker 5km afdalen" van hem gedaan.


Maar toen ik een paar meters voor de finish uiteindelijk Bas tegemoet kwam, viel alles weer op zijn plek:

"Dit is al hetzelfde stukje die we in het begin voor de eerste klim liepen, toch?!" vroeg ik hoopvol, waarna hij -op de hoogte van mijn slaap gebrek- voorzichtig reageerde:

- Schat, jij bent hier niet gestart...!


...Hu???....

Echt niet?

Dat was dan nog een van die ontelbare déjà vu's die ik tijdens de race heb gehad. Maar of ik er al ooit was geweest of niet, deed niet meer toe: nú was ik er echt. Na 43 uur en 33 minuten mocht ik mijn horloge uitzetten: mijn langste en meest uitdagend reis ter voet tot nu toe was afgelopen. Ik mocht gaan slapen, en douche...! En als ik later uitgerust was, mocht ik trots zijn en gaan vieren.



De finish haalde ik bijna een week geleden en we zijn inmiddels weer thuis. Ik ben het vieren nog niet helemaal aantoe. Er is nog veel te verwerken, merk ik. Toch wilde ik alvast een paar dingetjes en het verhaal "op papier" zetten - daarom schrijf ik deze blog.


Daarom, en nog om een paar mensen te bedanken:

- Bas, die geen "nee" tegen mij zegt, die er altijd voor mij is geweest en die tijdens deze avontuur niet alleen voor de honden zorgde, maar ook me af en toe tegemoet liep.

- Peter, die mij zo'n 6 maand geleden over de TOR heeft verteld en me sindsdien deed geloven dat ik in staat was om zoiets te beleven.

- Een kleine gezelschap die op de hoogte was en die mij wist te steunen zonder drukte erop te zetten: echte vrienden die er voor me zijn zonder niks terug te verwachten.


Ik hoop ooit nog een diepgaande verhaal over deze reis te kunnen schrijven. Minder over hoe het praktisch ging en meer over wat het met mij deed. Het wordt dus, als goed is, vervolgd - ooit.

Recent Posts

See All

Het was maandag 8 uur in de ochtend. Ik zat al zo'n twee uur te werken, waardoor de excuus "ik was nog niet helemaal wakker" vervalt. Ik ontving een digitale flyer die duidelijk gericht op ouderen was

Bijna 6 jaar geleden vertrok ik en liet ik al mijn geliefde -behalve mijn honden- achter. Om mijn moeder gerust te stellen belofte ik om in principe minstens één keer per jaar haar te bezoeken - en da