Baby overdosis

15 jaar geleden zag ik voor het eerst een pasgeboren baby: mijn oudste neef.

Ik werkte toen met kinderen/pubers en daarom werd het verondersteld dat ik talent voor het tanteschap zou hebben.


Fout!

Ik vond het heel eng: hoe moet je zo'n ding eenmaal vast houden?!

Luiers verschonen? Hoezo ik? Ik ben in bed eenmaal voorzichtig en verantwoordelijk genoeg geweest om dit toch níet te moeten doen!!!


Na het kind van mijn beste vriendin en mijn tweede neef zo´n 3 jaar later, dacht (en hoopte) ik dat het voorbij was, en stelde ik een plan vast: "over een jaar of 5 weer contact opzoeken" - want dan wist ik te minste hoe ik ze vast kon houden:



Maar blijkbaar is er een tweede golf. Het gebeurt weer: baby's worden in mijn omgeving alweer geboren. Hartstikke gevaarlijk!


Deze week stonden er twee heel bijzondere dingetjes in mijn agenda:

Zaterdag Baby shower bij een, maandag kraambezoek bij andere. Ik moest even tot adem komen: wat ís dit allemaal ineens weer!?!


De baby shower:


Een tijd geleden hoorde ik dé nieuws van Bregje: "We zijn zwanger!".

Natuurlijk doe ik dan alsof ik gelijk geweldig nieuws vind, maar echter overheerst me eerst een soort paniek gevoel en "oei! echt? oeps! en nu dan?!" zijn mijn eerste onvermijdelijk gedachten!


En toen ze eenmaal vertelde dat een meisje zal zijn, was ik echt van slag. "Een meisje?! Oje...wat als ze later óók zwanger wordt?!", vraag ik me af. Maar natuurlijk ben ik, na het bezinkingsperiode, hartstikke blij voor hun (zolang aan mij niet wordt gevraagd om op te passen!).


Anyways, een tijd later werd ik dus uitgenodigd voor ene "baby shower". Wat ís dat nou voor ding en wat doe je daar? Lang leven Google!


Bijzonder genoeg was het een verrassing voor Bregje. En hoewel ik me vereerd voel om tot de kleine kring die uitgenodigd werd te mogen horen, vraag ik me wel af hoe de dames tot mijn naam kwamen gezien ik niemand anders kende.

(Arnold, dat moet je nog eens weer goed maken!!!)


De baby shower werd netjes georganiseerd en we hebben het namens de hele groep een wiebel stoel (wat een market, joh!!!) gekocht, maar ik wou ook iets dat ík leuk vond geven: een Jip en Janneke boek, en natuurlijk iets sportiefs: een zwembroek!

(dat heet in babytaal "zwemluier" - maar dan zou het niet rijmen)


Steel je een Nederlandse verjaardagfeest voor waar alleen maar over zwangerschap, bevallingsmethodes en baby's wordt gesproken. Tijden worden niet meer in jaren of maanden geteld zoals in onze maatschappij hoort te zijn, maar in wéken...: nou, nachtmerrie? Nee hoor, baby shower!!!


Maar verder was het super gezellig, hoor. Echt!

Bregje was mijn alleerste vriendin in Nederland. We hebben elkaar in de Universiteit tijdens de (door mij niet afgemaakt) master ontmoet en voelde gelijk goed - ondanks hoe we in meerdere opzichten duidelijk van elkaar gigantisch verschillen!!! - en voor haar wil ik toch (even) uit mijn comfort zone...


Hoewel ik hier over haar zwangerschap plaag, kan ik me niemand voorstellen die mij een betere beeld geeft van hoe ik een moedertype zou definiëren. Ik weet zeker dat zij en Arnold geweldige ouders zullen worden, en ik kan niet wachten om kennis te maken met die kleine!!!



De kraambezoek:


Voor dat ik tijd had om alles te laten bezinken, moest ik weer gaan googelen:

Marjolijn en ik gingen op kraambezoek bij Dennis, een collega van ons.


Toen we binnenkwamen werd ik gerust gesteld: de 4 wéken oud Luuk lag te slapen in zijn bench (heet dat niet zo bij kinderen?!).

"Veilig!", dacht ik.


Een beetje van afstand kijken en ik kwam tot de conclusie dat ik nog steeds eng vind: Zo klein, zo kwetsbaar...Die verantwoordelijkheid hoef ik echt niet hoor!


Marike (zonder "e" in het midden) vertelde ons hoe het allemaal ging terwijl Dennis beschuit met muisjes ging voorbereiden. Daarom houd ik nou zo veel van Nederland: het wordt hier altijd goed aan de beloning gedacht!!!


Een tijd later werd de kleine Luuk wakker en liet vanaf dat moment non-stop zijn stem horen.

Leuk, hoor! Is er ergens een spray met water?! Bij ons thuis werkt dat goed als de deurbel gaat.


Ik plaag gewoon, maar het was weer een bijzondere ervaring geweest en de baby leeft nog: ik hoefde hem niet vast te houden!


...En of Bas en ik nog kinderen willen hebben?

Op bezoek, als ze zindelijk zijn en eenmaal kunnen praten!