Bas en Adriana. Hoe is dat ontstaan?


Ik word vaak gevraagd of ik voor Bas naar Nederland kwam. Het antwoord is nee. En ondanks dat ik, om mijn stoere imago te behouden, vaak zeg dat ik liefde niet mijn leven zou laten bepalen, zou waarshijnlijk wél eerder komen als ik het wist dat de love of my life hier op mij zat te wachten!

(Ja, ja... achter de stoerheid verstopt zich een dromerig en romantische meisje!)


Ik ben nu 4,5 jaar in Nederland en Bas en ik zijn inmiddels (net) 4 jaar samen. Dus ja, het ging snel! Maar geloof me: puur mazzel - of lotsbestemming voor diegene die daarin geloven.


Als we gevraagd worden over hoe hebben we elkaar leren kennen, kijken we altijd elkaar aan vóór dat we een antwoord geven. Een snel blik naar elkaar waardoor we in stilte afspreken welke versie gaan we nou vertellen. We kiezen vaak voor deze:

- "Door/ tijdens het hardlopen".

Toen ik in Nederland kwam wonen begon ik met hardlopen. Vooral omdat lekker makkelijk en toegankelijk was. Ik kende toen nog niks en niemand, maar uit de deur stappen en een rondje in het Noordenplantsoen lopen met de honden was goed te doen. - En daar zag ik ook vaak die mooie (echt zo een van mijn favoriete soort) man (Bas) rond lopen.

Na een paar keer was ik niet meer tegen te houden. Ik ging gewoon naast hem lopen en (in het engels nog) kletsen (en natuurlijk ook stiekem - oftewel zonder dat hij dat wist- wedstrijden met hem lopen). Wij hadden o.a. over de 4mijl van Groningen, die over een paar weken plaats zou vinden. Hij vroeg me of ik mee zou doen, en ik vertelde hem dat ik te laat was om een startbewijs te kopen. Hij wilde een (via zijn werk) voor me regelen en een paar dagen later hadden we onze eerste date! Namelijk gewoon een afspraak om de startbewijs op te halen.


We woonden redelijk dichtbij elkaar en ik vroeg hem of ik dan ook mee kon naar de start. Leuk, doen we! Samen naar de start en samen starten. Maar dat was alles.

En ik vond hem leuk hoor, maar "een wedstrijd is een wedstrijd": dat doe (deed?) ik niet voor de gezelligheid. Op die dag samen lopen was een no-go. Ik wilde vóór hem lopen - hoe verder voor, hoe beter, trouwens. En wij hadden ook geen afspraken voor daarna. Mijn plannen waren: ik loop, ik finish, ik pak mijn fiets en ga naar huis. Bedankt en tot ziens, meneer die een startbewijs voor mij heeft geregeld!


Maar ja, ik was niet zo'n ervarende loper. Ik ging keihard van start en kon natuurlijk mijn tempo niet vol houden en ging dus steeds langzamer lopen. Bas, wijzer (lees ouder) deed net andersom: langzaam beginnen en gas geven op het eind. Wie heeft eerder gefinisht? .......Ik, natuurlijk! Anders hadden we geen relatie!!!!


Maar hij kwam nét achter mij aan. Toen ik zijn tik op mijn schouder voelde (zie foto), vroeg ik hem of hij gewoon mij had gevolgd.

- "Nee hoor, ik heb je tijdens de race niet gezien. Alleen nu! Wil je iets gaan drinken...?"


Finish foto 4 Mijl van Groningen 2016. Zie (bij toeval) Bas zijn arm (rode t-shirt) aan de linker kant.

Ondanks dat we drukke evenementen niet meer leuk vinden, liepen we de 4 mijl van Groningen in 2018 weer. Deze loop heeft uiteindelijk een speciale betekenis voor ons. Natuurlijk waren de startbewijzen weer door hem geregeld en natuurlijk waren we samen naar de start gegaan - maar dit keer zorgden we voor dat ik (te minste) 5 minuten voor hem bij de finish kwam. Gewoon goed voor de relatie!!!



104 views