Ben jíj dat?



Deze week liet ik een paar mensen (inc. Bas) foto's van mezelf 10 jaar geleden zien.

De meeste reacties waren monotoon:

"wow!", "uau!", "woooooooow!" "zo!" en "jíj?"


Ik zag er heel anders uit, inderdaad.

Lange haar, jurk aan en geen zichtbare tatuages.

Sommige vinden dat ik mooier was. Het kan. Ik bedoel, ieder zijn ding.

Maar eigenlijk vergeleken ze dan bananen met peren, want niemand heeft me sindsdien weer in een jurk (en make up) gezien!!!


Ik was toen 24 jaar oud en woonde in een land waarin vrouw zijn anders betekent dan in Nederland. Ik moest (of vond dat ik moest) op bepaalde uiterlijk aspecten voldoen om geaccepteerd te zijn. Dat deed ik niet elke dag, maar op díe dag wel. En op die dag voelde ik dat ik erbij hoorde, dat ik eindelijk de verwachtingen van anderen voldeed: ik was en gedroeg alsof een brave jonge vrouw.


Was ik blij? Nee.

Ik was simpelweg niet mezelf. Ik voelde me vast in die jurk en zelfs een glimlach - mijn favoriete accessoire ooit - voelde ongemakkelijk.


Maar mijn moeder zei altijd waneer ik raar naar het eten keek:

"Jij mag iets niet lekker vinden pas als je eenmal geproefd hebt."

En dat heb ik dus gedaan!


Ik vraag me af of ik ooit een jurk en make-up ga dragen.

...Als dat maar niet om verwachtingen van anderen te voldoen is, misschien wel...

Die jurk heeft mijn moeder op haar laatste bezoek naar Nederland gebracht (want ze was niet overtuigd toen ik zei dat die weg mocht). Dus wie weet gaan we wel ooit peren met peren kunnen vergelijken!?!?!





Recent Posts

See All

E agora?

Há tempos venho pensando em escrever um texto em português. Chegou a hora: Agora que o blog está censurado, esse espaço volta a ser principalmente meu e o filtro, portanto, menos rigoroso. Sempre escr

35

Elke 12 juni is voor mij mijmerend. Misschien is dát wat verjaardagen bij mensen doen?! In de afgelopen 35 jaar heb ik het weinig gedaan van wat van mij verwacht werd: ik ben wel naar school geweest,