Ben jíj dat?

Updated: Dec 4, 2020



Deze week liet ik een paar mensen (inc. Bas) foto's van mezelf 10 jaar geleden zien.

De meeste reacties waren monotoon:

"wow!", "uau!", "woooooooow!" "zo!" en "jíj?"


Ik zag er heel anders uit, inderdaad.

Lange haar, jurk aan en geen zichtbare tatuages.

Sommige vinden dat ik mooier was. Het kan. Ik bedoel, ieder zijn ding.

Maar eigenlijk vergeleken ze dan bananen met peren, want niemand heeft me sindsdien weer in een jurk (en make up) gezien!!!


Ik was toen 24 jaar oud en woonde in een land waarin vrouw zijn anders betekent dan in Nederland. Ik moest (of vond dat ik moest) op bepaalde uiterlijk aspecten voldoen om geaccepteerd te zijn. Dat deed ik niet elke dag, maar op díe dag wel. En op die dag voelde ik dat ik erbij hoorde, dat ik eindelijk de verwachtingen van anderen voldeed: ik was en gedroeg alsof een brave jonge vrouw.


Was ik blij? Nee.

Ik was simpelweg niet mezelf. Ik voelde me vast in die jurk en zelfs een glimlach - mijn favoriete accessoire ooit - voelde ongemakkelijk.


Maar mijn moeder zei altijd waneer ik raar naar het eten keek:

"Jij mag iets niet lekker vinden pas als je eenmal geproefd hebt."

En dat heb ik dus gedaan!


Ik vraag me af of ik ooit een jurk en make-up ga dragen.

...Als dat maar niet om verwachtingen van anderen te voldoen is, misschien wel...

Die jurk heeft mijn moeder op haar laatste bezoek naar Nederland gebracht (want ze was niet overtuigd toen ik zei dat die weg mocht). Dus wie weet gaan we wel ooit peren met peren kunnen vergelijken!?!?!





91 views0 comments

Recent Posts

See All

Ik vertrok

Ik was er niet helemaal klaar voor, maar ik was klaar met het wachten. Na het verkopen van (bijna) alle mijn bezittingen, sloot ik precies 5 jaar geleden de deur van mijn appartement in São Paulo voor

Nieuwe taal nieuwe ik

Door het leren van een nieuwe taal heb ik een "nieuwe ik" ontdekt. Bijvoorbeeld, met betref tot netjes spreken, zou mijn moeder (als ze Nederlands kon), heel trots zijn. Ik ken en gebruik in deze taal