Dag 13: k*t weer

Mijn allereerste solo kamperen sessie heb ik als positief ervaren. Ondanks het kou kon ik veel beter dan verwacht slapen. Het regende ook de hele nacht door, maar mijn tent hield het vol. Ze is zó leuk! Misschien verdiend ze ook een naam!


Het regende nog steeds toen ik vanochtend een uur of 7 ging lopen. Ik had een route van 12km gevonden en dacht dat dat gewoon in korte broek en shirt kon. Fout! En vanaf dat moment tot aan een uur geleden had ik vandaag constánt koud en/of was ik nat.


Gezien de weervoorspellingen in Graun im Vinschgau (waar ik wakker werd) niet echt pleasant waren, besloot ik toch door te reisen. Dat klont toen als een geod plan. Een paar uur later voelde dat als mijn meest foutieve beslissing tot nu toe in dit reis.


Na het opruimen van mijn spullen, douche en ontbijten (een appel en een brood die ik van gisteren nog bij me had), liet ik een uur of 10 de camping achter mij en reed ik gewoon richting Noordwest - want dat klonk logisch.



Eerst reed ik een kleine half uur tot (voorbij) de grens met Oostenrijk, waar ik een lege tank van Linda veranderde tot een volle tank met slechts €10. In zo'n lange reis zou het uiteindelijk niet zo veel uitmaken, maar het is toch goed voor de ego zo'n goedkope tank!


Daarna zette ik mijn gps naar Zürich, vooral omdat ik geen inspiratie had om verder iets te gaan zoeken. Google zei dan nog 3,5 uur en ik geloofde hem wel. In de werkelijkheid werden er 5.


Rond 12 uur kwam ik - helemaal knocked out - aan bij de Flüelapas. De half uur ervoof waren een hell geweest: naast de regen, was het ook totaal mistig geworden waardoor ik maximaal 20m voor me kon zien - en dat wanneer ik bereid was om de (wazig) klap van mijn helm open te doen en een bevroren gezicht te krijgen. De andere optie was dichte helm, iets warmere gezicht en 5m zicht.



Onderweg stoppen was geen optie omdat de wegen geen ruimte hebben - en omdat dat mijn problemen (koud en nat zijn) niet echt zou oplossen. Maar toen ik de top van de pas bereikte en daar een café zag, bood ik mijn excuses aan Linda, die buiten moest wachten, en ging snel naar binnen voor een kopje thee. Uiteindelijk kreeg ik daardoor nog niet warm, en besloot dat tijd was voor een warme maltijd:



Na het eten van een (vegan) Rösti (toch iets typisch gescoord!) , verzamelde ik mijn krachten en ging ik rond 13uur weer vandoor. Langzamerhand werd de zicht iets beter.


Tot een uur 14 reed ik langs kleinere wegen, maar zodra ik de aanwijzingen naar de autosnelweg zag, volgde ik die. Ik belde Simone en vroeg of ik echt langs kon komen. Ik was er helemaal klaar met trillen van koud en met nat zijn.



De kilometers via de autosnelweg gingen sneller voorbij (dã!), maar niet minder koud of nat. Daarom was ik extra blij toen ik Si zag. Na een warme douche voelde ik me iets meer mens alweer. Ze is nu aan het werken, maar straks gaan we samen uit eten en misschien een paar biertjes scoren. Vandaag kan ik eentje gebruiken, denk ik.


Simone en ik kennen elkaar al een jaar of 4.

Ze woonde tot 2016 in Nederland, waarna ze terug is gegaan naar Brazilië. Zoals jullie het weten vertrok ik juist in 2016 richting Nederland. Maar in 2017 een vriend van ons dacht dat we te veel gemeen hadden en steelde ons (online) voor.


Sindsdien houden we af en toe contact, en hoewel we dat niet op een reguliere basis doen, het is altijd goed en makkelijk als we elkaar weer zien. Nu woont ze in Munich. Eergisteren zag ze een foto op mijn Insta en vroeg ze of ik in de buurt was: Tchanã! Goed gezelschap, een wasmachine en een bed voor vanacht gescoord!!!



Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d