Dag 17: 3279km later

Wakker worden, tent opruimen, alles inpakken, douche, eten en...? Alles weer eruit, want ik was mijn horloge ergens in het proces kwijt geraakt.


Die had ik per ongeluk samen met de slaapzak in de zak van de slaapzak (!!!) gedaan.


Toen ik voor de tweede keer klaar was met het inpakken, mocht ik eindelijk vertrekken. Dat was een uur of 08:45.


Een dikke uur later, ondanks de benzineprijzen, verscheen spontaan een glimlach in mijn gezicht: ik was weer in Nederland! Mijn lievelingsland, het land die me zoveel mogelijkheden biedt, het land waar ik me meest thuis voel.


Het was vandaag droog voor Nederlandse standards: ik heb onderweg slechts één kleine regenbui gehad. Mijn laatste officiële pitstop deed ik in de buurt van Hoogeveen - waar ik nog Bas op de hoogte bracht van mijn voortgang.


Om 13:30 kwam ik aan in Zuidlaren, waar ik (stiekem) nog een extra stop deed. De GPS en de muziek mochten uit en ik mocht ook even schakelen: mijn avontuur was afgelopen en het was tijd om de reflecterende gedachten die vandaag mee reden af te ronden.

In de volgende 15 minuten reed ik met mijn gedachten gericht op wat thuis op mij zat te wachten.


Ik ben er weer (en veilig): 17 dagen en 3. 279,8km later, ik ben weer thuis!



De verwelkomingscomite was enthousiast actief. Staartjes gingen heen en weer, het werd flink gesprongen én geblaf. Bas was ook blij, natuurlijk! - hoewel de rust in het huis afgelopen is!!!


Voor mij is het nu tijd om bij te komen, Linda een welverdiende beurt geven (want wat deed ze goed, he?!) en alles laten bezinken.

Één ding is zeker: deze avontuur heeft veel met mij gedaan. En zodra ik de gevolgen daarvan beter begrijp, schrijf ik weer eens een stukje erover.


Maar eerste nog even een paar nachtjes op eigen bed slapen!

Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d