Dag 2: ultra van de maand

Na een heerlijke nacht powerd bij mijn tweede Corona prik en een drukke dag op de weg werd ik gisteren (zaterdag 24 juli) om 6:30 wakker in Maastricht.


Rachel en Louis konden niet anders dan óók wakker worden toen ik van de logeerkamer uit kwam en Oscar mij kwam begroeten.

Wat een feest!!!


Rond 7 uur gingen Rachel en ik een stukje lopen. Louis was vol excuses zoals van de mannelijke ras op een zaterdag ochtend te verwachten is... (geintje! Hij moest wat in het nieuwe huis doen!!!)


Communicatie wanneer ik bij hun ben is iets dat (ooit) een hele post verdiend. Louis spreekt nog geen Nederlands en Rachel is aan het leren en vraagt me vaak om in het Nederlands met haar te spreken, waarbij ik steeds van een taal naar de andere wil schakelen en super grappige fouten maak met Nederlandse woorden tussen Engelse zinnen (maar dan met zo'n zekerheid dat zelfs zij zich afvragen of dat niet een Engelse woord zou kunnen zijn!!!).


Anyways, na het lopen gingen we nog een rondje met Oscar wandelen en broodjes halen. Wat een heerlijke vakantiegevoel!


Rond 10:30 vertrok ik richting Winterthur. Dat was te minste mijn plan A - maar ik stond er open voor aanpassingen onderweg als dat nodig of mijn zin was.



Ik reed alleen via A-wegen en mijn strategie was om elke uur een pit-stop maken: even de benen strekken, plaasje doen en water drinken (en af en toe ook wat eten!).



Het voelde alsof ik een ultra liep: ik verdeelde de kms in kleinere stukjes (gebruikte zelfs de de 0-7 strategie) en verder zorgde ik dat mijn basisbehoeften op pijl bleven. Gelukkig had ik ook geen laast van de prik van de dag ervoor.


In de buurt van Frankfurt (toen het regent) haalde ik een andere Nederlandse motorrijder in en we bleven even samen rijden. Toen ik mijn volgende pitstop ging doen, kwam hij ook. In gesprek ontdekten we dat onze eindbestemmingen heel dicht bij elkaar waren. Het was een leuke ontmoeting en we bleven nog even samen rijden tot dat hij zijn volgende pitstop eerder deed dan ik.

Mooie levensmetafooor is dat: mensen komen, maken soms een deel van ons leven mee, en dan gaan ze weer weg - en er is daar niet altijd iets mis mee.


Rond 17uur merkte ik dat de wegen weer rustiger werden. Het was ook droog en ik dacht dat mijn laatste kans was voor een testje: Linda haalde (vol bagage) 160km/u. Niet dat dat heel confortable reed, maar zij heeft het toch gedaan!


Precies om 19uur kwam ik aan bij Sarah in Winterthur, Switzerland. Is goed om weer eens live Portugees te spreken! Honger had ik nog niet echt, dus we bleven even bijpraten terwijl ik op de grond lag in een pogging mijn rug weer rust te geven: die had uiteindelijk best zwaar na 8,5 uur onderweg.



Vandaag blijf ik even hier. Welverdiende rustdag voor Linda! Morgen zie ik het wel wat ik ga doen. Terwijl ik heeeel graag Roberta wil zien, wil ik ook genieten van de vrijheid en wil dus geen vaste plannen hebben!


Wordt vervolgd!

Actuele km-staand: 1035,7






Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d