Dag, lieve oma'S!

Ik zit al al de hele dag te huilen.

Vanochtend nam ik (een soort) afscheid van mijn Nederlandse oma'S. Ja, met een grote S, want ik heb er een stuk of 20 en ze zijn allemaal heel Speciaal:


In Oktober 2017 zag ik een oproep in een wijkkrant in Groningen. Ze zochten een gymdocent voor een groep 50 plussers. Met deze doelgroep had ik iets minder ervaring dan met topsporters, maar het werken met ouderen ervaarde ik altijd als heel plezierig en gezellig - veel meer dan wanneer de focus op de topprestaties ligt - en ik besloot dat dat een goede manier kon zijn om mijn carrière weer op te pakken na een tijd stil vanwege mijn verhuizing naar Nederland en de studie die daarop volgde.


Ik was vanaf dag één door deze groep helemaal omarmd en werd steeds gekker op hun. Op een gegeven moment dacht ik dat ik ze nooit meer los zou kunnen laten - en daar was ik ook niet echt van plan.


We hebben 3 jaar lang week in week uit samen gegymd, maar ook lief en leed met elkaar gedeeld. Ze leerden me Nederlands, naaiden mijn steeds zakkende broeken, gaven me tips over hoe ik me warm in de winterdagen kan houden en vroegen steeds of ik goed voor mezelf wou zorgen. Ik zag ze nieuwe heupen krijgen, opnieuw leren lopen en 50 jaar trouwdag jubileum's vieren terwijl ze mij zagen trouwen, verhuizen, afstuderen en een nieuwe baan krijgen.


We zijn in deze 3 jaren níemand in de groep kwijt. Ondanks de leeftijden, niemand heeft ons verlaten of is ziek geworden. Ook in Coronatijd werd onze band alleen maar sterker. Met de hoop om elkaar weer snel live en gezond te kunnen zien hielden we contact via de whatsapp groep en de gymnastiek ging toch wekelijks online door - wat voor zowel de buurthuis waar we gymmen als voor familielieden eerder onvoorstelbaar klonk. Sommigen hebben speciaal hiervoor geleerd om te videobellen!!!


Maar juist nu dat er qua Corona weer licht aan het eind van de tunnel te zien is, besloot ik dat me te veel werd en dat zo door blijven gaan niet eerlijk is. Ik heb het wel geprobeerd, maar na een week werken heb ik op vrijdag's niet meer de energie die zij verdienen. Ik moet ze laten gaan en met pijn in mijn hart (en tussen tranen door) heb ik ze vanochtend tijdens onze koffie uurtje en seizoen afsluiting daarover verteld.


Het is de afsluiting van een hele mooie periode in mijn leven. Het doet pijn, maar maak me ook trots op wie ik ben en wat ik, na zoveel ups en downs, als mens én professional heb bereikt.

Mijn lieve oma's, mijn favoriete groep ooit: dank jullie wel voor alle vertrouw in mij gezet, voor alle lessen, voor elke herinnering, elke gedeeld verhaal en voor alle liefde.


Ik laat jullie los, maar niet helemaal.

Het is tijd voor een nieuwe juf, maar als kleinkind of vriendin raken jullie me nooit kwijt.


Tot gauw!


Recent Posts

See All

Lieve kleine Dida...

Je leven zal heel opwindend zijn. Probeer maar van vroeg af om ervan te genieten. Schrik niet van alle drukte en beroering - het hoort in jouw geval blijkbaar erbij. Je trekt aandacht op een natuurlij

E agora?

Há tempos venho pensando em escrever um texto em português. Chegou a hora: Agora que o blog está censurado, esse espaço volta a ser principalmente meu e o filtro, portanto, menos rigoroso. Sempre escr