Dag, lieve oma'S!

Ik zit al al de hele dag te huilen.

Vanochtend nam ik (een soort) afscheid van mijn Nederlandse oma'S. Ja, met een grote S, want ik heb er een stuk of 20 en ze zijn allemaal heel Speciaal:


In Oktober 2017 zag ik een oproep in een wijkkrant in Groningen. Ze zochten een gymdocent voor een groep 50 plussers. Met deze doelgroep had ik iets minder ervaring dan met topsporters, maar het werken met ouderen ervaarde ik altijd als heel plezierig en gezellig - veel meer dan wanneer de focus op de topprestaties ligt - en ik besloot dat dat een goede manier kon zijn om mijn carrière weer op te pakken na een tijd stil vanwege mijn verhuizing naar Nederland en de studie die daarop volgde.


Ik was vanaf dag één door deze groep helemaal omarmd en werd steeds gekker op hun. Op een gegeven moment dacht ik dat ik ze nooit meer los zou kunnen laten - en daar was ik ook niet echt van plan.


We hebben 3 jaar lang week in week uit samen gegymd, maar ook lief en leed met elkaar gedeeld. Ze leerden me Nederlands, naaiden mijn steeds zakkende broeken, gaven me tips over hoe ik me warm in de winterdagen kan houden en vroegen steeds of ik goed voor mezelf wou zorgen. Ik zag ze nieuwe heupen krijgen, opnieuw leren lopen en 50 jaar trouwdag jubileum's vieren terwijl ze mij zagen trouwen, verhuizen, afstuderen en een nieuwe baan krijgen.


We zijn in deze 3 jaren níemand in de groep kwijt. Ondanks de leeftijden, niemand heeft ons verlaten of is ziek geworden. Ook in Coronatijd werd onze band alleen maar sterker. Met de hoop om elkaar weer snel live en gezond te kunnen zien hielden we contact via de whatsapp groep en de gymnastiek ging toch wekelijks online door - wat voor zowel de buurthuis waar we gymmen als voor familielieden eerder onvoorstelbaar klonk. Sommigen hebben speciaal hiervoor geleerd om te videobellen!!!


Maar juist nu dat er qua Corona weer licht aan het eind van de tunnel te zien is, besloot ik dat me te veel werd en dat zo door blijven gaan niet eerlijk is. Ik heb het wel geprobeerd, maar na een week werken heb ik op vrijdag's niet meer de energie die zij verdienen. Ik moet ze laten gaan en met pijn in mijn hart (en tussen tranen door) heb ik ze vanochtend tijdens onze koffie uurtje en seizoen afsluiting daarover verteld.


Het is de afsluiting van een hele mooie periode in mijn leven. Het doet pijn, maar maak me ook trots op wie ik ben en wat ik, na zoveel ups en downs, als mens én professional heb bereikt.

Mijn lieve oma's, mijn favoriete groep ooit: dank jullie wel voor alle vertrouw in mij gezet, voor alle lessen, voor elke herinnering, elke gedeeld verhaal en voor alle liefde.


Ik laat jullie los, maar niet helemaal.

Het is tijd voor een nieuwe juf, maar als kleinkind of vriendin raken jullie me nooit kwijt.


Tot gauw!


101 views0 comments

Recent Posts

See All

35

Elke 12 juni is voor mij mijmerend. Misschien is dát wat verjaardagen bij mensen doen?! In de afgelopen 35 jaar heb ik het weinig gedaan van wat van mij verwacht werd: ik ben wel naar school geweest,

Ik vertrok

Ik was er niet helemaal klaar voor, maar ik was klaar met het wachten. Na het verkopen van (bijna) alle mijn bezittingen, sloot ik precies 5 jaar geleden de deur van mijn appartement in São Paulo voor