De Indian Summer Ultra 2020: uiteindelijk toch gelopen?!

Drie weken geleden, toen we op de laatste moment hoorden dat de ISU niet door ging, raakte ik een beetje in de war. Ik wist niet meer wat ik wilde. Het was alsof de grond onder mijn voeten was weggehaald. Ik had de hele jaar ervoor getraind en er naar uit gekeken, maar plotseling niet meer.


De organisatie, die ook al zoveel klaar had staan, besloot een virtuele uitdaging er van te maken. De route werd openbaar gedeeld en de medailles worden gestuurd aan diegene die de parcours vóór 31 December afleggen. Maar ten eerste, ik doe het niet voor de medaille (wáár doe ik dan voor, trouwens? goede thema voor een volgende keer), en ten tweede, een rondje hónderdtwintig kilometer loop je niet zomaar voor jezelf, dacht ik.


Ik liet het los.

Nou ja, voor twee weken ofzo. Tot dat ik me weer af vroeg hoe leuk zou het zijn, die gedachte met Peter (een week geleden) deelde en hij bood zich aan om mee te lopen!!!


...Maar ik wilde graag nog verder erover nadenken...


Had ik nou genoeg getraind? Wilde ik dat écht? Was ik er klaar voor? Inclusief zelf navigeren (want de route zou niet aangegeven zijn)? en zonder taperperiode (een periode waarin sporters gas terug nemen voor een belangrijke wedstrijd)?

En wat dacht je dan over een hele dag besteden samen met een iemand die ik sinds kort had leren kenen?

Verstandig was het sowieso niet.


Wat? Niet verstandig? Perfect! Doen we!

Woensdag avond appte ik Peter:

- Is die aanbod nog geldig?

En op de donderdag middag hadden we een afspraak: we gingen zaterdag een leuke dag van maken.

Bas, mijn lief, mijn trouwste supporter, zonder wie ik niet eens dat soort dingen zou durfen te plannen, wilde graag de verzorging op zich nemen: hij zou op km 40 en km 80 zijn.

DE REIS


En toen was het zover. Ik had niet eens de tijd gehad om zenuwachtig van te worden en ik had (bewust) verder niemand verteld.


Zaterdag om 06:30 stond Peter bij de deur om mij op te halen. We reden nog samen naar Rolde en om 07:07 uur keken we elkaar nog eens goed in de ogen, zetten de horloges tegelijkertijd aan en liepen los. Onze enige vastgelegd ambitie was van deze een leuke en gedenkwaardig dag maken.


Na ongeveer een uur door de bos heen dribbelen, kwamen we bij Gasselterveld terecht, waar wij natuurlijk nog de Neverest op "klommen".

Uitzicht vanuit de Neverest @ Gasselterveld

De eerste 40 Km waren voor mij best strijdig. Ik liep hartstikke lekker, maar zat constant mee te klooien met de gedachten dat nog veel te gaan was. De uitzicht en de gezelschap (en ervaring) van Peter hielpen hier enorm. Hij stelde voor dat ik me nog niet op finish focuste, maar op de naderende verzorgingspost - waar Bas en de honden op ons stonden te wachten.


+- @ Km 35. Het ging fysiek goed. Mentaal maakte ik me te druk over hoe onhaalbaar de finish nog bleek te zijn.
Inspirerende uitzicht
Perfect Indian Summer weer

Rond 11:30 waren we bij de parkeerplaats waar we met Bas hadden afgesproken. Daar deed ik gelijk een droge shirt aan en trok ik nog mijn winter jas aan. Ik kan heel snel afkoelen als ik stil sta en dat wilden we niet hebben. Daarna hebben Peter en ik de tijd genomen om even te gaan zitten, goed (warm) eten, en onze rugzaken nog bijtanken met water en snacks die we nodig hadden voor de volgende 43Km. Een half uur later vertrokken we weer.


De eerste paar meters na een tijd zitten zijn zwaar. Heel zwaar. Alles voelt stram. Peter had ook last van (goed voor mijn zelfvertrouwen!), maar na een paar minuten wandelen, daagden we elkaar uit om te gaan dribbelen en ik voelde me snel weer sterk.


Rond km 50/55 had ik een kleine dipje. Ik weet het niet wat precies aan de hand was. Ik voelde me fysiek nog prima, maar de kilometers leken eeuwen lang te duren. Op km 60 (een uur of 14:40) stelde ik voor dat we binnenkort nog een eet-pauze deden. Peter wees dan gelijk naar een mooie boom waaronder we heerlijk nog in de zon hebben gezeten, broodjes aten en hij zijn allereerste selfie ooit heeft gemaakt.


Dat was voor mij een heel bijzonder moment. Daar besefte ik me hoe ontspannend ik was en dat ik misschien voor het eerste keer in mijn hele leven de prestatiedruk écht (echt!) los had gelaten. We zatten daar zó lekker dat als dat een negatieve invloed op onze gemiddelde tempo had, kon het me níet schelen.


Onze 60Km boom
Selfie bij een ervarende maar vermoeide Dida
Peter zijn allereerste selfie ooit: Ik zeg talentvol!

Om 15:06 vertrokken we weer. Met stijve benen, überhaupt. Maar na een paar minuutjes wandelen durfden we weer te dribbelen. De helft was voorbij en die brood bleek me goed te doen. De volgende uur liepen we (gezien de omstandigheden) vlot door.


Een tijd later had ik een verkrampte voet. Niks bijzonders, alleen een beetje vervelend. Ik wilde hem negeren, maar Peter had het door dat iets aan de hand was en stelde voor dat ik even een pauze nam om mijn voet te masseren.


- Wat?! voet masseren?! Dat doe je toch niet tijdens een wedstrijd!

Het duiveltje in mijn hoofd was blijkbaar weer wakker!!!

Maar gelukkig kon ik hem op tijd temmen en we stopten zodat ik mijn probleem kon oplossen.


Dat was trouwens een hele belangrijke les: tijdens zulke lange tochten kom je verschillende soort problemen tegen. Sommige dingen moet je negeren, maar andere vragen wel een praktische oplossing. Goed bepalen hóe je een probleem gaat behandelen is blijkbaar dé kunst.


Verkrampt voetje masseren @km 67 ongeveer
En nog een lachende Peter op de foto krijgen!

Na de massagesessie kon ik weer lekker lopen met oog naar de volgende verzorgingspost. De volgende kilometers liepen weer prima. Nergens (te veel) last van.


Op Km 83 kwamen we aan bij de schaapskooi op Balloerveld waar Bas op ons stond te wachten. Het was al donker en werd steeds kouder. Ik sprong gelijk in de auto om wat warmer kleding en droge schoenen aan te trekken. De jongens (ja, ik negeer hun leeftijd eventjes!!!) bleven buiten bezig met het voorbereiding van warme eten.


Weer hier namen we de tijd om rustig te eten, rugzakken bijvullen en warme kleding aantrekken. Dat zijn belangrijke dingen op een cruciale moment. Daar konden we beter geen haast mee hebben.

Lastig navigeren in het donker

Om (ongeveer) 19:30, toen we weer vertrokken, voelde ik me moe (hoezo?!) maar de benen deden nog veel beter dan ik van ze had verwacht. Daarentegen, het navigeren werd steeds lastiger. Het was hartstikke donker en mistig. Met onze koplampen konden we niet verder dan 2 meter voor ons neus zien en we liepen daardoor heel vaak verkeerd en/of bleven de paadjes lang zoeken. Sommige hebben we nooit gevonden en gewoon door de struiken in de (hopelijk) goede richting gelopen!


Na nog 2,5uur (bruto tijd 14u30) hadden we Km 100 eindelijk bereikt: Verder dan dit was ik nog nooit gewest. Vanaf dat moment liep ik mijn langste afstand ooit. Figuurlijk onbekende (en letterlijk onzichtbaar) terrein.


Indien mogelijk, huppelden we door. Op dat moment viel me op dat de strijd al lang niet fysiek was. Ik had eigenlijk tot nu toe (lichamelijk) nergens onbeheersbaar last van. Maar mijn hoofd wilde stoppen. Het was nu klaar. Leuk geweest. Punt.


Kort daarna werd ik plotseling misselijk, wat enorm invloed op mijn humor had. Zonder eten had ik geen energie om te blijven genieten. Daarnaast moest ik (voor een of andere reden) héél vaak plassen en dat irriteerde me heel erg - want ja, dat braak onze ritme af, en steeds op mijn hurken gaan zitten begon wél zeer te doen. (Mannen, wees tevreden met je piemel's!!!)


Peter merkte ook dat ik stiller werd en probeerde mij aan de praat te krijgen. Zonder succes. Ik raakte aan een negatieve spiraal:


- Nog 20km zo ga ik niet redden.


Peter kwam dan met nog een leerzaam uitspraak:

- Ultralopen is soms een kwestie van geduld hebben. Als je een probleem hebt waarmee je blijkbaar niks aan kan doen, moet je gewoon weten te wachten tot dat die weg is.


- Oké, doe ik.

Reageerde ik eerlijk maar chagrijnig.


En toen bleek de accu van mijn koplamp (bijna) leeg te zijn. Die begon te verzwakken. Ik had extra accu in mijn rugzak. Maar twee minuut later was de reserve accu helemaal op. Níet te geloven!!! Weer de eerste accu erin, want die deed te minste nog wat.


Kort daarna was mijn horloge ook er klaar mee. Die schakelt naar de eco modus, want anders reed ie niet tot aan de finish. Dat wilde zeggen dat ik dus ook geen kaart meer bij me had. Navigatie was nu volledig op Peter zijn handen. En mijn telefoon dan? O ja, dat heb ik nog niet verteld: die was sinds de ochtend (wéét ík veel waarom) geblokkeerd!!!!


Ik was zó dankbaar dat ik Peter bij me had, maar ik werd steeds boos op mezelf omdat ik dat niet meer duidelijk kon laten zien. We hadden afgesproken dat we een leuke dag van zouden maken, en het was volgens mij al té lang geleden sinds we elkaar voor de laatste zagen glimlachen.


...Tot dat we straatverlichting in de verte zagen en de fietspad die ons naar de finish leidde hadden gevonden...

Dat was een heel bijzondere moment. Toen pas besefte ik wat we net hadden gedaan en hoe groot dat was.


De route

HONDERDZESENTWINTIG KILOMETERS lang, om precies te zijn.

Het was bijna 02 uur in de nacht, en Bas stond er op ons te wachten (en filmen).


De finish was 100m verder van waar Bas en de auto stonden. Ik had een tijd eerder Peter gevraagd of we bij de auto konden stoppen, want dat was al mij ver genoeg....Maar toen we eenmaal die punt hadden bereikt, wilde ik niet meer stoppen. Ik wilde méér...Ik wilde dóór... ik wilde nóóit meer stoppen...!!!



Er zijn heel veel onbeschrijfelijk gevoelens.

Wat ik allemaal in die 19 uur heb beleefd, zou ik nooit met woorden - in welke taal dan ook - precies kunnen uitleggen. Maar ik hoop dat jullie sowieso van het verhaal hebben genoten.


En tot slot wil ik graag twee mannen speciaal bedanken:


- Peter De Krijger, een inspiratie en idool, maar sinds kort ook een hele goede vriend. Voor een of andere reden, de enige persoon aan wie ik dat durfde te vragen. De beste buddy en begeleider die ik kon willen hebben voor mijn debuut op zulke afstand.

en natuurlijk,

- Bas, mijn man en beste vriend. Mijn trouwste supporter en veiligste plek. Diegene die mij accepteert zoals ik ben, en mijn alleridiootste ideeën ondersteunt en nog leuk vindt.


Zonder jullie had ik het niet gekund!


EXTRA TECNISHE MEDEDELINGEN


- Ik heb in deze tocht in totaal 9.702 kcal verbrandt.

- Ik heb in totaal 4,5 liter water, 1,5 liter Tailwind en 0,5 liter cola gedronken.

- Ik heb op die dag 2.900 kcal ingenomen (1,5 liter Tailwind + 0,5 liter cola + 6x GU gel + 2x Clifbar + 4 plakjes brood met jam + 2x kant-en-klaar warm maaltijd)

- We waren zondag om 02:00 uur (in de nacht) klaar. Eenmaal thuis kon ik niet in slapen valen. Dat gebeurde pas zondag avond.

- Ik had constant een GPS tracker bij mij waarmee Bas ons kon volgen en bepalen hoe laat hij naar de verzorgingspost moest rijden.

- Voorlopig heb ik de snelste tijd in de klassement tussen de dames. Andere lopers hebben tot 31 December om deze route sneller te lopen en de beker van mij te halen.

- Mijn startnummer voor het evenement was 12014. De optelsom van alle nummers hierin is 8. Dat is mijn geluksnummer en dat moest ik vroeger op alle mijn wedstrijdzeilen ook hebben. Jullie mogen erom lachen, maar ik geloof wel dat dat invloed heeft op mijn prestatie...!!!

Huidige (10 November) klassement ISU 2020

239 views1 comment

Recent Posts

See All

Rutte, laat ons aub ISUen!

Alles ligt klaar. Training schema van een hele jaar (inclusief meerdere "blessuretijden") is rond, taper-week doet inmiddels zijn werk, kleding die ik graag a.s. zaterdag gebruik is al apart gezet, zo