Diploma uitreiking



Toen ik een paar weken geleden kreeg te horen dat ik vandaag mijn diploma zou kunnen "ophalen", heb ik dat als memo in mijn agenda gezet - zodat ik het niet zou vergeten. Ik vertelde ook Bas erover, en hij reageerde gelijk met "Wat leuk, schat! Ik wil erbij zijn!".

"Hun? Hoezo? Het is maar een papier ophalen. Hoef je niet hiervoor vrij te vragen!", dacht en beantwoorde ik.


Normaal gesproken ben ik diegene die meer emotie toont. Dit keer niet.

Bas vond dat een belangrijke moment was en dat dat wel aandacht verdiende. Ik niet.

"Trots zijn? hoezo? Ik heb mijn studie afgerond; Dat was vanaf het begin de bedoeling en ik heb dus niets meer dan mijn plicht gedaan", dacht ik.


Maar omdat Bas zo enthousiast was, heb ik verder nog een paar mensen erover verteld en ie-de-reen reageerde heel positief, benadrukte hoe belangrijk dat was en dat Bas (dit keer!!!!) gelijk had.

Ik was bijna overtuigd.


Vanochtend ontving ik nog een bericht die het belang van deze dag weer benadrukte. Daarna ging ik werken en ook de oma's (met wie ik werk) herhaalden hoe dit een bijzondere dag was: "Jouw verjaarsdag vier je elke jaar. Dit niet. Een master diploma haal je één keer in je leven!" - nou ja, inderdaad! Ík sowieso...want voor nog een ga ik echt niet hoor!!!!


Maar ja, duidelijk: het ís een officiele afronding van iets waarvoor ik hard heb gewerkt - een reis die eigenlijk vijf jaar geleden was begonnen toen ik naar Nederland voor een ándere master opleiding kwam en halverwege ben gestopt - om vervolgens, na veel ups en downs, nu deze af te ronden.


En toen ik dat besefte begon ik een beetje emotioneel van te worden.

Nu wilde ik wél mijn familie bij me hebben. Ik appte dus mijn ouders, broer en zus en nodig ze uit: we gaan livestreamen!!!


Er mocht een persoon met mij naar binnen lopen en dat was Bas, natuurlijk - deze diploma is net zoveel van hem als van mij. Zonder zijn steun was ik hiermee niet eens begonnen, laat staan afmaken.



...En daar was die dan: die stuk papier die zoveel kan betekenen lag klaar voor me.

Ik keek hem aan en heb een film van de afgelopen jaar in mijn hoofd zien passeren. Er is zó veel gebeurd en ik heb zó veel geleerd.


Maar nu is het klaar. Hoofdstuk afgerond.


En voordat we weg gingen mocht ik ook nog een geschenk kiezen. Een cadeautje van de opleiding. Er zaten nog een paar "standaard" beelden op de tafel en één die een beetje grappig eruit zag.

"Die moet van mijn zijn, denk ik!"

Bas zei ook dat die bij me paste:



De opleiding heet Master Healthy Aging Professionals. We zeggen vaak HAP. Dus ik heb hem Happie genoemd. Happie krijgt een plek op mijn bureau - vooral om mij altijd aan de overwinningen en lessen van het afgelopen jaar te herinneren, waarbij het belangrijkste is: wees jezelf en blijf lachen - ook wanneer serieus moet.

63 views0 comments

Recent Posts

See All

Afgetrokken

Het was maart 2018 en we gingen op bezoek bij iemand. We reden weg toen ik een appje stuurde aan diegene die op ons wachtte: - "We zijn afgetrokken!" Altijd leuk hoe mensen ons lachend ontvangen...!

Ik vertrok

Ik was er niet helemaal klaar voor, maar ik was klaar met het wachten. Na het verkopen van (bijna) alle mijn bezittingen, sloot ik precies 5 jaar geleden de deur van mijn appartement in São Paulo voor

Wat een schattige poeppie!!!

"Ze hebben een poep gekregen. Hij is zo schattig!!!" Het was een puppy, natuurlijk. Het "oe" en "u" niet goed kunnen onderscheiden blijft mijn gevaarlijkste fout, blijkbaar.... Huur en hoer, poep en p