Fast forward

Dit wordt misschien een chaotische post. Maar het moet kunnen:

Het is uiteindelijk míjn blog en daar heb ík even behoefte aan: schrijven zonder na te denken, zonder een van ter voren bedacht onderwerp én zonder structuur.


Waarom moet ik altijd opzoek zijn naar iets? Waarom maak ik me altijd druk om de volgende stap en/of wat van mij wordt verwacht?


Ik heb vaak het idee dat ik in "fast forward" leef. Soms ligt het aan mezelf, omdat ik nauwelijks de tijd neem om van een gebeurtenis te genieten voor dat ik een volgende doel stel, maar soms ligt ook aan het tempo van het leven zelf: dingen gebeuren gewoon te snel.


Terwijl ik dit schreef, ontving ik het (ver)koopcontract van mijn appartement in Brazilië. Zie je wel? Het zit ook in de kleine dingetjes en het is echt never a dull moment hier: Ik neem even de tijd om rustig en ontspannen om mijn blog te gaan schrijven, en plotseling zit ik een heel belangrijk document te tekenen.


Dit appartement heb ik 10 jaar geleden gekocht. Ik wist toen nog niet dat ik slechts 5 jaar later naar Nederland zou komen én dat ik hier voor goed zou willen blijven. Het verkoop van dit appartement zie ik als een afsluiting van een hoofdtuk in mijn leven. Een hoofdstuk van vreugde en overwinningen, maar ook vol leed en stress.


Het verkoop is dus absoluut goed nieuws, maar het is gewoon onverwachts snel (vraag iedereen die nu iets in Brazilië probeert te verkopen) en zorgt ook voor een extra inspanningsdosis in de komende twee tot vier weken.


En nu dan?

Een knuffel van mijn moeder zou mooi zijn. Of met mijn hoofd op haar schoot gaan liggen en even genieten van hoe ze mijn haar aait. Hoewel we dat nooit lang vol houden voor dat we samen iets anders gaan doen, zijn die luttele minuten vaak genoeg voor mij om rust te vinden en mijn leven weer op een normale tempo (niet fast forward dus) zien passeren.


Het is ongeveer 2 jaar geleden sinds ik mijn moeder voor het laatst heb gezien en zo'n moment met haar deelde. Er is inmiddels zo veel gebeurd dat ik denk dat we volgende keer wel een PR gaan halen: 10 minuten stil misschien?!?!

Saudade, Colibri.










13 views0 comments

Recent Posts

See All

Winter

Het is zaterdag 5 uur s'ochtends. Ik was net wakker toen ik de buurman hoorde zagen. Hij is vaak aan het klussen, maar zó vroeg in de ochtend had ik hem nog nooit bezig gezien. Een beetje slaperig, vr