Hi(gh) 5's



Run Forest Run organiseert De High5 serie - een uniek & Corona proof challenge!

Ik had me voor de XXL versie ingeschreven, en mijn opdracht werd dus 5 routes van ongeveer 44km door de natuur (self-supported) in maximaal 4 maanden te gaan lopen.


Maar ik had een week vrij, zin in een avontuur en zocht een taak die niet makkelijk te verwezenlijken viel, een daad gericht op het ontlokken van het weer eens trots op mezelf te kunnen zijn.


Ik vroeg me af of 5 marathons in één week lopen uitdagend genoeg was - of juist té ambitieus. Op de donderdag ervoor besloot ik om zaterdag met de High5's te beginnen. Mijn doel was in principe ze in 5 dagen te lopen, maar ik stond open om mijn plannen dagelijks aan te passen. De bedoeling was ervan genieten en als ik daarvoor extra tijd nodig had, zou ik die nemen.

Zaterdag, 20 Februari @Besthemerberg


Ik nam aan dat naarmate de tijd, mijn loopjes steeds langer zouden duren en dat ik steeds vermoeider zou worden - ook om te rijden. Daarom besloot ik om met de verste te beginnen.


Zaterdag reed ik dan 1u20min en stond om 8:20u helemaal alleen op de startplek in Ommen. Ik ben niet gewend om helemaal alleen te zijn of lopen. Wie mij kent weet dat ik vaak te minste een hond bij me heb - maar stiekem was het alleen zijn ook deels van de uitdaging.


Ik had genoeg in mijn hoofd om over te piekeren en het alleen zijn bracht in de eerste kilometers alleen maar extra spanning. Maar toen ik er eenmaal aan gewend raakte, vond ik die vrijheid juist rustgevend: ik moest even niet op de honden letten, ik kon lopen op de tempo die ík maar wilde, ik stopte om foto's te maken zonder dat met iemand te moeten overleggen en ik had tijd genoeg om eens met mezelf in gesprek te gaan.



De route was, zoals altijd bij Run Forest Run, simpelweg schitterend. Ik weet het niet hóe zij dat doen, maar ze kiezen altijd de mooiste en leukste (les uitdagende) paden.

Zand, heuvels en water.

Die eerste 44km legde ik uiteindelijk in 5uur 31min, waarvan ik 4u 50min werkelijk in beweging stond. Dat heb ik later ontdekt, maar er zitten in alle 5 loopjes altijd zo´n 40 min verschil tussen bruto en netto tijd (40 min van foto, plassen en eetpauzes).


Eenmaal klaar, nog 1u20min rijden. Zondag wilde ik sowieso weer gaan lopen. Ik was heel benieuwd naar hoe zoiets zou voelen: twee marathons in twee dagen lopen. Kon ik dat, überhaupt?

Zondag, 21 Februari @Holtingerveld


Na iets meer dan één uur rijden, stond ik zondag om 8:30u weer klaar om te starten. Dit keer in het Holtingerveld, bij Havelte. Al in de eerste paar kilometers kwam ik heel veel modder tegen. Héél veel. Ik deed het waar het kon, maar meestal was het hardlopen onmogelijk en zonde van energie. Later op het parcours werd het iets droger.


Fysiek ging op die dag veel beter dan verwacht. Mentaal was ik, vooral door onaangenaam berichten die ik op mijn telefoon bleef ontvangen, uiteindelijk knocked-out. De omgeving hielp wel, maar helemaal ontspannen kon ik helaas niet.


Wat ook hielp was dat ik met iemand op km 35 had afgesproken. Diana woont in de buurt en wilde mij de laatste 10km mee sjouwen. Ze is ook vrijwilliger bij RFR en we kenden elkaar nog niet echt goed, maar samen lopen was super gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.



Die dag legde ik de 44,7km in 5u 58min, waarvan 5u 13min in beweging. De rest (35min) waren, zoals eerder benoemd, foto, plassen en eetpauzes.


Al in de auto onderweg terug naar huis besloot ik dat ik de dag erna rust zou nemen. Het was de eerste keer die ik twee marathons achter elkaar liep en ik had nog 3 te doen. Ik wilde mij niet kapot lopen en nam graag even de tijd om naar mijn lichaam te luisteren voor dat ik verder met mijn uitdaging ging.

Woensdag, 24 Februari @Drents Friese Wold


De rustdag op maandag werd uiteindelijk 2 rustdagen, want dinsdag werd ik wakker met een enorme oogontsteking, waardoor ik heel slecht kon zien. Na een (online) bezoek aan de arts kreeg ik een ontstekingsmiddel en de raad om, ter bescherming, verder met bril op te gaan lopen. (Ik heb haar niet verteld hoe ver, maar vroeg netjes óf ik een rondje mocht lopen.)


Al eerder deze week had Bertrie gezegd dat ze eens mee wilde lopen. Super leuk! Na twee dagen helemaal alleen had ik wel zin in een beetje gezelschap. Ber en ik kunnen heel goed met elkaar vinden en hebben het vaak gezellig samen. Het is zo iemand met wie ik over alles kan praten, maar ook gerust in stilte kan zijn.


Sinds zaterdag hadden we afgesproken om woensdag samen naar Appelscha te gaan. Op die dag stond ze om 7:10u bij de deur. Samen rijden was ook best handig gezien (slechtziend, in dit geval) mijn oogontsteking.


Om 8:10u waren we klaar om de Drents Friese Wold te gaan exploreren.

Wonderlijk voelde ik me fysiek helemaal in orde. Nergens last van. Dribbelen en hardlopen wilde nog prima. Misschien iets langzamer dan normaal, maar sowieso al veel beter dan ik had verwacht.



Bertrie liep de eerste 20km mee, waarna ze de kortste weg naar de km40 punt nam. Ik deed 20km over, terwijl zij 11km erover deed!!! Hoe ingewikkeld dat ook lijkt, het werkte en we kwamen elkaar daar tegemoet om nog de laatste 3km samen af te leggen.


Een paar meter vanuit onze tegemoetkoming moesten we een weg oversteken. Een weg oversteken na 40km lopen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ook als het goed voelt, de benen reageren niet zo soepel meer naar de commando's, en daarom moet je extra alert op zijn.


Visualiseer mee:

- Jij wilt oversteken en weet dat de benen niet zo snel reageren.

- Jij ziet dat er een motor aan komt.

- Jij calculeert en past bewust jouw snelheid aan zodat je door kan blijven lopen (want stoppen kost ook extra energie) terwijl je veilig achter de motor oversteekt.

- Maar de motor neemt ook gelijk gas terug

- Jij wordt boos op de motorrijder: Waarom doe ie dat? Nu zit jij te twijfelen of je vóór of achter de motor moet oversteken.

- Jij maakt oogcontact met de motorrijder en zie hem glimlachen: die ogen komen je bekend voor.

- PETER!!!!


We vertellen hem dat we richting de finish lopen: het parkeerplaats verderop. Hij rijdt er ook heen en we blijven daar nog even een tijd kletsen. Wat een feest! Wat een leuke dag samen met mijn vrienden!!! Zo veel hebben we toch niet nodig in het leven, he?


De 43km van die dag leegde ik in 5u 36min, waarvan 4u 53 min in beweging. Ik vind het echt bijzonder dat zo een patroon zich (spontaan) heeft ontwikkeld mbt tijd, pauzes enzo. Grappig.

Vrijdag, 26 Februari @Dwingelderveld


Op donderdag had ik verschillende afspraken en besloot daardoor om niet te gaan High5-en. Het zou misschien wel te combineren zijn, maar waarom zou ik nou iets forceren? En uiteindelijk was dat een goede keuze, want een uur of drie smiddags had ik een flinke "inkakmoment" en lag volgens Bas (die op die dag vrij was) op de bank te snurken.


Maar vrijdag was ik weer van de partij!

Om 7:20u was ik al klaar om te starten op de parkeerplaats in Dwingelderveld. Deze route had ik precies een maand geleden in de gezelschap van Peter gelopen, waardoor ik dit keer vaak aan hem moest denken. Hij kwam niet lang geleden onverwachts mijn leven in en is sindsdien een gigantisch inspiratiebron en als bonus, een enorme vriend geworden.


Deze route was het meest "loopbaar" route tot nu toe. Er waren weinig noodzakelijk wandelmomenten (stukjes waar wandelen rendabeler is dan dribbelen) en misschien daardoor (oké, en ook omdat ik al met de 4rde marathon van de week bezig was) begonnen mijn benen na 25km een beetje te protesteren.



Ik had inmiddels een soort routine ontwikkeld. Dat waren kleine beloningen waar ik naar keek:

- Bij km 10 = 1 gel

- Bij km 20 = 1 gel

- Rond km 25 = mocht ik een leuk picknickplek uitzoeken

- Rond km 35 = mocht ik weer een picknickplek zoeken als dat nodig was. Of nam ik gewoon nog een gel.

(Water en sportdrank deed ik gewoon op gevoel - wat voor mij altijd goed werkt).


Maar naast mijn benen, begon mijn maag sinds de eerste picknickpauze ook een beetje tegen te werken. Ik voelde me nog niet misselijk, maar ook niet lekker meer. Ik zorgde dat ik bleef drinken, maar eten ging echt niet meer. Eenmaal terug in de auto naam ik een eiwit shake en reed naar huis.


De 43km van deze dag legde ik in een totaal van 5u 34min (4u 54min beweegtijd - wat weer bewijst de gemiddelde 40min pauze in totaal).


Ik weet het niet of dat (eindelijk) fysiek vermoeidheid was of gewoon een mentaal effect, maar nu ik de "finish" in zicht had, was ik er ook een beetje klaar mee. Toch wilde ik dit de volgende dag graag af hebben. Ik bedoel, geen rust dag ertussen: die idioot idee van mij graag zo snel mogelijk afmaken nu.

Zaterdag, 27 Februari @Drentsche Aa


Met die mindset zette ik zaterdag om 7:45u mijn horloge aan en vertrok voor mijn laatste marathon van deze week: een rondje langs de Drentsche Aa. Langzamerhand - en waarschijnlijk geïnspireerd door de mooie uitzicht - is mij gelukt om mijn mood te herstellen en ook van deze tocht te gaan genieten.


Ook mijn rugzak was op deze dag iets lichter. Tot nu toe nam ik dagelijks alle eten en drink mee vanaf het begin, maar op deze dag zou Bas mij fietsend tegemoet komen met mijn broodje en extra water en sportdrank.


Hij vroeg ook of hij de laatste kms mee kon lopen. Dat is kwetsbare terrein en dat weten we allebei. Ik weet het niet of meerdere stellen hier last van hebben, maar we moeten elke keer heel voorzichtig mee om gaan - vooral wanneer de loop lang genoeg is en dipjes bijna onoverkomelijk worden.


Maar Bas wist dat dit míjn ding was: mijn loop, mijn idioot idee, mijn feest. En hij mocht natuurlijk mee lopen - zodra wij op míjn tempo liepen en daarna alle mogelijk chagrijnigheid niet naar huis namen.



Toen wij, 5u 44min (of 5u 11min netto) na mijn vertrek op die ochtend, terug aan de parkeerplaats kwamen, stond Bertrie daar op ons te wachten. Van haar kreeg ik een High-5, een finish foto én snoepjes - dus uiteindelijk bijna een echte finishlijn!!!

Wat een week! Wat een ervaring!


Ondanks alles wat momenteel in mijn leven speelt, heb ik de beste uit deze week gehaald. Er gaat bij mij echt niks boven buiten spelen - en ik ben enorm dankbaar dat dat in Nederland kan en veilig is.


Van het buiten zijn haal ik motivatie en inspiratie. Van het alleen buiten zijn, heb ik deze week ontdekt, durf ik mezelf op een gezonde manier te confronteren en (fysiek en emotioneel) op proef stellen op basis van mijn eigen eisen - en niet van verwachtingen van anderen.


Genieten, beste vrienden, was de belangrijkste prestatie van de week!


Andere leuke feitjes:


  1. Dat allemaal zou niet zonder de steun van Bas mogelijk zijn. Hoewel hij door de weeks moest werken, was hij dagelijks bereid om met alle liefde iets lekkers en gezonds voor mij te koken. Ook Bas zorgde dat de honden genoeg beweging kregen op de dagen die ik liep en daarna niet meer uit de bank wilde.

  2. Het weer werkte heel erg mee. Ik kon echt niet klagen (hoewel 10 graden warmer zou wat mij betreft ook geen kwaad hebben).

  3. Na de eerste High5 kon ik moeilijk slapen, maar vanaf de tweede heb ik elke nacht na een loop heel diep en goed geslapen.

  4. Op de dagen die ik niet ging High-5en heb ik toch wat kortere stukjes hardgelopen. Inmiddels zit ik op mijn 83ste dag streak!