High 5's: de gouden versie


Een tijd geleden heb ik geschreven over hoe ik 5 marathons in 8 dagen liep en hoe ik daarvan heb genoten. Dat was mijn deelname aan de High5 serie georganiseerd door Run Forest Run.


Wie die verhaal heeft gelezen weet dat ik toen niet met de competitie bezig was. Ik liep (echt!) om te genieten - en toch kwam ik daarmee als eerste vrouw in de Gold klassement: voor dit klassement geldt dat je binnen zo weinig mogelijk dagen alle 5 trail (marathons in ons geval) loopt.


Maar twee weken geleden liepen een paar kerels én een andere vrouw alle 5 marathons in slechts 3 dagen: ze liepen allemaal twee trails op dag één, twee op dag twee en één op dag drie (lopen na zonsondergang en vóór zonsopkomst was niet toegestaan).


Tussen de mannen had mijn grote vriend en inspiratiebroon Peter de top in de klassement bereikt door alle trails in 49uur en 45minuten te lopen.

En met een verstrekte tijd van 54 uur en 24 minuten tussen de start van haar eerste marathon en de finish van haar laatste, wist Paula mijn eerste plek in de klassement van de vrouwen te pakken.


De wedstrijdbeest in me werd dan wakker, maar de trails konden slechts tot 30 mei gelopen worden en naast het feit dat zo'n tocht wat voorbereiding vraagt, had ik een volle agenda op het werk - waardoor ik niet echt een dag vrij kon maken om "even voor de lol te gaan lopen".


De enige manier om een poging te wagen was op een vrijdag middag na het werk te beginnen - en dus een hele andere strategie te gebruiken dan de anderen: namelijk 1-2-2 ipv 2-2-1.


De eerste trail speelde een best cruciale rol: hoe harder ik die liep, hoe later ik kon beginnen - maar anderzijds wilde ik me niet kapot lopen, want daarna zou ik nog twee dagen 90km moeten lopen.


Zo besloot ik om 6 uur voor de zonsondergang te gaan starten. Dat is wat ruim tijd voor een marathon, maar op de trails weet je nooit precies wat je te verwachten staat en dus hoeveel tijd je nodig hebt.


En dan ging ik op vrijdag om 15:30 los door de mooie Drentsche AA en precies 4u52min later (ruim voor zonsondergang) was ik klaar met mijn eerste marathon. "Nog maar 4 (in twee dagen) te gaan...!"



Eten deed ik in de auto onderweg terug naar huis want elke minuut telde. Eenmaal thuis, slechts douchen, de wekker aan zetten voor 4uur in de volgende ochtend en proberen te slapen.


Gelukkig vinden Bas en de honden mijn idiote ideeën altijd leuk en genieten ze ook van de uitjes. Zaterdag om 4:30 vertrokken we allemaal richting Ommen, waar ik om 5:40 van start ging terwijl ze een wandeling gingen doen. Deze 44km waren letterlijk en figuurlijk vol ups en downs maar ik wist ze uiteindelijk in in 5u29min af te leggen. Helemaal niet slecht. In Februari liep ik deze route in 5u34min - en toen had ik nog verse benen, want deze was mijn eerste trail van de vijf.


Na een uur rijden (inc. eten) naar Havelte, ging ik daar om 12:10 los. Dat betekend dat ik tijd genoeg had om de hele route te gaan wandelen als ik dat graag wilde. En dat was bijna zo. De route was zwaar en eerlijk gezegd de minste mooi van alle 5 (en dat wist ik al), maar vooral mentaal had ik het heel moeilijk. Ik heb hier meerdere keren overwogen om te stoppen.


Op een gegeven moment kwam ik Bas en de honden tegemoet en door hun te zien moest ik huilen:

- Waarom doe ik dat? Waar ben ik mee bezig? Wat vraag ik nou van mezelf (en van mijn gezin)?


Mentaal diep gaan tijdens het lopen is moelijk om uit te leggen: deels wil je doorzetten en (groten)deels wil je simpelweg stoppen. Het is alsof je naar een discussie tussen jouw twee beste vrienden luistert, en toch niks kan doen of zeggen om vrede tussen hun te behouden/herstellen - het is leren negeren of gek worden, net zoals vele dilemma's in het leven.


Uiteindelijk wist ik mijn derde trail in 6u56min te leggen - mijn langzaamste ooit (voorlopig!) - en na nog een kleine uurtje rijden (en in de auto eten), waren we rond 20:00 thuis, waarna ik ging douchen en in bed liggen om alle details van ons witte plafond te herkennen.


Maar voor zondag had ik mooie plannen. Het was tijd voor de waarheid: hoe ver en hard kon ik nog lopen? Hoeveel tijd had ik nodig voor nog 90km?


Om 05:27, ietsjes na zonsopkomst, ging ik in Dwingelderveld van start. En hoewel Ommen misschien de mooiste van alle 5 trails is, Dwingelderveld is mijn favoriete. Hier heb ik goede herinneringen aan.



5u50min later was ik gefinisht en stapte ik in de auto om, onderweg naar Appelscha, nog wat noedels te eten. Om 11:48 ging ik (wéér en voor de laatste keer) van start. Nogmaals had ik tijd genoeg om de route uit te wandelen en toch op dit manier mijn eerste plaats in de klassement te herpakken. Het was dus een (simpel?) kwestie van niet opgeven.


Makkelijk gezegd (en geschreven) dan gedaan. Vooral als de "pad" al 500m na de start zo eruit ziet:


In Appelscha ervaarde ik naast de bekende vermoeidheid ook iets helemaal nieuws voor me: slaapaanvallen! Ik moest echt mijn best doen om wakker te blijven en de pad niet missen. Voor drie uur lang vechte ik om wakker te blijven: ik deek muziek aan, drank wat cola, gooide water over mijn hoofd en belde mijn beste vriendin (om in het Portugees te kletsen), maar alleen na 5 minuten aan de kant met de ogen dicht te hebben gezeten ging het een stuk beter.


1km voor de finish stond Bas op mij te wachten. Vanaf dat punt liepen we samen. Rustig, kletsen, hand in hand en genietend van ónze verovering. Ónze, want terwijl ik slechts een voet voor de andere moest blijven zetten, zorgde Bas voor de honden, voor mijn eten en voor het rijden. Zonder hem had ik dit niet kunnen of durven te doen!


Mijn laatste high5 liep ik in 7uur26min. Wéér een PR dus: de nieuwe langzaamste ooit! - Maar dat was genoeg om mijn eerste plek in de klassement (met ruimte) te herpakken:



Wat een belevenis! Wat een leerzame ervaring!


Toen ik besloot deze uitdaging aan te gaan, was ik vooral bang voor wat de gevolgen van het uitlaten van mijn wedstrijdbeest na zo veel tijd zouden zijn.

In het verleden wist ik niet zo goed hoe ik een competitie op een gezonde manier in kon gaan. Winnen ging altijd ten koste van de genot en vaak ook van mijn gezondheid. Maar nu ben ik, eerlijk gezegd, onder de indruk: ik wist de spanning prima te temmen en hoewel ik een duidelijke doel had en naar een scherpe tijd streefde, kon ik nog van deze avontuur blijven genieten.


Het is niet dat ik vanaf nu de wedstrijdbeest elke weekend of evenement weer uit wil laten, maar ik durf bijna te geloven dat we, mocht ik dat graag willen, een gezonde relatie kunnen (her)bouwen - en daar (oké, en op mijn eerste plaats ook) ben ik hartstikke trots op!

86 views0 comments

Recent Posts

See All