Madeira Island Ultra Trail

-Een booster voor mijn zelfvertrouwen: een race die mij liet zien dat ik alleen ook veel kan-


Feit is dat ik, sinds ik ultra's loop, nooit een 60km-plus alleen liep. Of liep iemand (deels) mee, of nam Bas de verzorging op zich (ook tijdens evenementen - want het is in dit geval ook fijn om af en toe een bekende gezicht te zien).


Maar sinds Oktober vorige jaar is het heel veel in mijn leven veranderd. O.a. hebben Bas en ik ontdekt dat liefde niet altijd genoeg is om samen gelukkig te zijn en besloten verder verschillende paden te volgen.


We lieten elkaar gaan, maar blijven van elkaar houden. Ik gun hem het allerbeste in het leven. Ook hebben we afgesproken dat we contact met elkaar willen houden en jullie hoeven niet verbaast te kijken als jullie ons soms toch samen op pad zien gaan. Onze tijd samen was te mooi en te leuk om helemaal achter de rug te laten.


Maar hem vragen om de verzorging van al mijn loopjes op zich te blijven nemen durf (en wil) ik niet meer. Dat hij op de honden wil passen als ik meerdere dagen weg ben is al een gigantische hulp: dan weet ik het zeker dat ze het thuis goed hebben en kan ik ontspannender mijn ding doen.



Maar goed, nu over de MIUT - die ik dus dit keer alleen/zonder bekende gezichten liep:


Ik ben gek op eilanden én op bergen. Een eiland met bergen is dus voor mij de ultieme paradijs. Ik wist het niet of ik de 85 of 115km variant wilde lopen. Het scheelt een extra nacht lopen: de 115km starte om 0:00 uur (s'nachts) en de 85km om 07:00 uur (s'ochtends). Maar de dag voor dat de inschrijving open ging (in Februari) mocht ik voor 1/2 prijs een startnummer van de 115km overnemen en was ik verkocht!!!


Wel is het een reis naar Madeira wat ingewikkelder/duurder te organiseren: Jij kunt niet anders dan heen vliegen en ook bleek de openbaar vervoer daar niet optimaal te zijn, waardoor een auto huren onvermijdbaar was.


Simone, een Braziliaanse vriendin van mij die in Zwitserland woont zou de 85Km lopen en we besloten een hotelkamer te delen. Ondanks dat we op het eiland al overal onze moedertaal Portugees konden spreken, gaf het samenzijn een extra thuis-gevoel.


Ik vloog (Amsterdam - Lissabon - Madeira) op woensdag 20 April heen en kwam s'avonds aan. Donderdag gingen we inchecken (startnummer en etc ophalen) en zijn we daarna een auto gaan regelen. In de middag gingen we nog wat toerist spelen en hebben we een paar mooie routes gewandeld. Vrijdag ochtend hebben we hetzelfde gedaan en vervolgens brachten we de auto terug. Met een taxi reden we naar de hotel en ik ging proberen nog wat te slapen (Wat denk je? Is het gelukt?!).


Om 19:30 ging de wekker. In de daarop volgende uur heb ik de laatste voorbereidingen gedaan (douche, omkleden, eten en uitrusting + dropbag klaar leggen). Toen ging ik met een taxi naar het dorp. De looproute was een reis van een kant naar de andere kant van het eiland.



De start was in Porto Moniz (linker kant op de kaart), maar we waren dichterbij de finish (Machico), en ik mocht om 21:30 met een bus van de organisatie naar de start rijden. Tijdens die 1,5uur rit besefte ik me hoe simpel (lees idioot) wat ik te doen had was: ik neem een bus, word ergens gedropt en loop gewoon terug naar waar ik op de bus stapte. "Waarom bleef ik daar simpelweg niet zitten?!?!"


We kwamen om 23u aan bij de start. Nog een uur te gaan.

Het was frisjes maar niet koud. Een graad of 7. Ik zocht een rustige plek en belde nog met iemand die mij verzekerde dat ik dat allemaal aan kon. Die worden bewaar ik in mijn hart, maar die motiverende gesprek was ook op een andere manier mooi vast gelegd door een fotograaf:



Twee minuten voor de start begon het te regenen. Nou ja, toe maar!



De race begint met een kleine klim. Een soort warming-up. Daarna kommen we helemaal terug tot zeeniveau om opnieuw te beginnen. Die eerste klim is goed om lopers alvast een beetje op zijn plek te zetten na de drukke massastart. Op de tweede klim zijn we al beter verdeeld qua tempo's enzo. Ik ben zeker niet snel, maar ook niet de langzaamste. Ik liep in het midden en zo bleef ik de hele tijd volgens iemand die mij online volgde. De eerste check-point passeerde ik op de 567 plek en mijn eindresultaat was 445de plek (van de 970 finishers).

De eerste nacht ging goed en ik liep - een kleine technische probleem met mijn hoofdlamp na - prima door. De constant op en af is zeker extra vermoeiend maar houd me bezig waardoor ik me nauwelijks verveel. De zonsopkomst duurde langer dan ik had verwacht en gehoopt. Pas een uur of 8 in de ochtend kon ik mijn (reserve) lamp uit zetten.


Het weer viel een beetje tegen. Het bleef mistig en nat waardoor ik van de uitzicht iets minder kon genieten. Ik heb de zon voor slechts 10 minuten zien schijnen. Maar de route was alsnog ontzettend mooi. Veel beter kan ik het niet verworden.


Het eiland is bekend voor zijn trappen en nu snap ik het waarom! Nergens was het een helling. Overaal trappen!!! En nee, dat maakt niet perse makkelijker om te klimmen (of afdalen) hoor. Het zijn vooral onregelmatige en glad trappen.




Zaterdag rond 14:15 kwam ik mijn dropbag tegen. Na ongeveer 60km en 14u lopen was ik blij om een droge shirt aan te trekken en wat warms te eten. Er waren niet veel vegan opties en ik hield het simpel: pasta met pasta.



Ik voelde me (natuurlijk) moe, maar nog sterk. Het verbaasde me dat ik de komende uren nog liep te dribbelen waar dribbelen mogelijk was (dit patron hield ik tot aan de laatste km van de race, trouwens). Ik haalde daardoor nog veel mensen in. Ik had ook nog geen last van de door mij bekende (en gevreesd) slaapaanvallen.


Een uur of 21 kwam ik bij een verzorgingspost en was van plan een tukje te doen. Ik had nog geen last van slaap, maar ik wist dat dit zonder waarschuwing komt en wilde graag een nieuwe strategie uit proberen: namelijk slapen voor dat ik last van de eerste alucinaties kreeg.

...Maar het stónk daar (naar zweet). Ik kon daardoor niet in slaapvallen en besloot verder te lopen.

Rond 23:30 kwam ik aan bij de volgende post en zag daar zelfs een bed liggen!!!

Die kans heb ik met beide handen gegrepen: misschien zegt de foto wat anders, maar na 30 min met ogen dicht voelde ik me zo goed als nieuw!


De laatste loodjes nog!

Ik vetrok altijd alleen van de VP's, maar vaak was ik kort daarna toch samen met iemand of een groepje aan het lopen. Van al die 28uur, liep ik maximaal een uur helemaal alleen. Eerlijk gezegd had ik meer verwacht (en gehoopt). Ik hoef niet de hele tijd alleen te lopen, maar af en toe alleen zijn in de natuur vind ik juist een van de hoogtepunten van het trailrunning.


Zondag om 04:33 kwam ik eindelijk bij de finnish. 28u33min om 116km en 7100D+ te lopen. Een gemiddelde van ongeveer 4km per uur. Iedereen kan dat in het park of in de winkelcentrum doen....

Maar toch ben ik (eindelijk) een beetje trots op mezelf. Ik heb het gedaan! Ondanks alle drukte en spanningen van de afgelopen manden, ik heb mezelf een cadeau gegeven en durfde - alleen- toch ervan te genieten.


Om 05uur laag ik al in bed. Een uur of 8 was ik wakker. Een soort jetlag....


De volgende twee dagen brachten Simone en ik nog samen op de eiland. We hebben opnieuw een auto gehuurd en zijn nog terug gegaan naar de mooieste punten van de route om van die - nu in de zon - te genieten.



Op Koningsdag kwam ik thuis. Bas en de honden kwamen mij op Schiphol ophalen. Wat een feest!



De medaile (en de foto met Courtney!) hangt inmiddels samen met de anderen en ik ontdekt steeds meer wie ik eigenlijk ben, waar ik van houd en hoe ik mijn eigen leven wil en kan leiden: o.a. dankzij het lopen...


Wat zou de toekomst nog brengen?

Zou het een vlakke weg of weer een met vele ups en downs zijn? En dan samen of weer alleen?

...We zullen het zien. Als ik maar in beweging blijf...

Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d

Ik moet van Assen naar Amsterdam met de trein. Ticket kost € 26. Als ik "verget" uit te checken worden er "maar" € 20 in rekening gebracht. Dat ga ik natuurlijk niet doen, maar...: Is dit mijn Brazili

"Die deed vroeger actief mee maar is inmiddels afgekakt", legde ik serieus uit. A F G E K A K T: ingekakt en (daardoor) afgehaakt.