Nieuwe doel: beter omgaan met doelen

Ondanks mijn vorige post, was de ISU toch gecanceld.

Dit had uiteindelijk meer impact op mij dan ik had verwacht.

Juist ik, die stel altijd voor dat we ons focussen op wat wél kan, kon geen motivatie vinden om toch mijn langste afstand ooit dit weekend te gaan lopen.


In mijn dagelijkse leven ben ik best flexibel en pas ik mijn doelen constant aan waneer dat nodig of handig is. Ik ben er van overtuigd dat leven complexer is dan een stappenplan volgen. Er speelt zo veel bij dat ik juist dom vind om alles onder controle te willen hebben.


Ik heb al ooit erover geschreven. Ik ben eigenlijk heel dankbaar dat (meeste) dingen in mijn leven zijn níet zoals gepland gebeuren. Tegenwoordig bepaal ik mijn koers en mijn doelen tijdens het navigeren.


Maar met betreft tot sport zit dat voor een of andere reden helaas anders in mijn hoofd. Ik verwacht altijd dat ik al mijn (vaak ambitieuze) doelen ga halen en kan ze heel moeilijk los laten. Vertel: hoe idioot is dat?!


Hoewel ik sinds een jaar of twee best veel vooruitgang heb geboekt, zie ik die duiveltje in mijn achterhoofd af en toe toch nog verschijnen. Hij probeert me dan te overtuigen dat ik, hoe dan ook, toch tastbare resultaten MOET boeken: ik moet harder, of langer, of ontspannender gaan lopen.


Maar ontspannender lopen kan toch geen plicht zijn?!?!...Dat is toch belachelijk!!!

Dat kan wel een wens zijn, maar geen plicht! Kom op!!!


Ondanks dat de ISU niet door ging, was gisteren een leuke en leerzaam dag.

Ik wist niet meer wat ik wilde en zelfs die duiveltje van me was een beetje in de waar geraakt, merkte ik.


Uiteindelijk heb ik met Peter afgesproken om een stuk samen door de mooie Drenthe te gaan lopen. Ik had al sinds de DX 24 uur een gigantische bewondering voor hem. En ondanks dat we elkaar slechts een keer (live) hadden gezien, voelde gewoon goed om af te spreken.


Om 6 uur vertrokken Marujo en ik richting Zuidlaren. In het donker lopen is nog niet mijn ding. Ik moet bijna constant opletten dat ik niet in paniek raakt, maar waneer dat mij lukt voel ik me gigantisch sterk!

Terwijl het donker was heb ik meerdere keer bedacht dat Zuidlaren mijn eindbestemming zou zijn. Na de zonsopkomst voelde ik weer een goede en vernieuwd mood.


Om 8:20 kwamen we Peter in de caarpool in Zuidlaren tegemoet. Bas en Rocky waren er ook om Marujo op te halen. Bas had gelukkig ook nog een droge shirt voor mij mee, want mijn waterzak was lek en ik was inmiddels compleet nat.


Verder zouden Bas en de honden door rijden naar Gasselterveld, waar ze van een leuke ochtend zouden gaan genieten terwijl ze op ons wachtenden.

Peter en ik dribbelden (nou ja, hij dribbelde en ik liep hard!) langs de bos richting Gasselte.


Zijn verhalen en ervaringen zijn ook zo inspirerende dat ik de volgende 28Km nauwelijks zag passeren. Sommige van zijn tochten hebben een plekje gekregen op mijn "ideeenlijste"!!!


Ik moest wel opletten dat het duiveltje in mijn hoofd niet wakker werd en met het voorstel kwam dat ik zulke dingen ook MOEST doen.


Maar Peter vertelde me hoe hij juist zijn doelen liever TIJDENS het lopen stelt en aanpast - precies hoe ik graag zou WILLEN doen, weet je nog?!



Opeens kreeg ik enorm honger. Ik was zo afgeleid dat ik blijkbaar was vergeten om te eten onderweg. Wandelpauze voor een broodje.


En kort daarna waren we al de bekende terrein van Gasselterveld bereiken. Ik wist het dat over een paar kilometers we bij Bas zouden zijn. En Bas had eten bij zich!


Opzicht houd ik me in de laatste tijd niet hiermee bezig (echt!), vooraal als ik trails loop, maar eenmaal bij de parkeerplaats zag ik dat ik (waarschijnlijk door Peter zijn langere benen) niks minder dan 40 minuten uit mijn snelste 50Km had gehaald. Tijdens het lopen voelde ik dat ik moeilijker had dan normaal, maar ik dacht dat door het kletsen kwam!!!



In het parkeerplaats kwamen we nog Marjolijn tegenmoet. Marjolijn was/is een van mijn praktijkbegeleiders tijdens mijn studie in de afgelopen jaar. Ze heeft me heel veel geleerd en dankzij haar (o.a.) kreeg ik nog de kans om een plek in de Nederlandse arbeidsmarkt te vinden. Uiteindelijk is ze voor mij ook een goede vriendin geworden.


Ze wilde graag haar eerste 21Km lopen en ik wilde graag haar hierin begeleiden/helpen. Ik had verwacht dat ik na de ochtendtocht nog gas over zou hebben om dat te doen (idioot!) en vroeg haar om er op een bepaalde tijd te zijn.


Na het eten heb ik mijn horloge opnieuw gestart in de hoop om nog een halve marathon met haar af te leggen. In principe liep ik nog best oke, maar het probleem was dat na de eerste 2Km kon ik gewoon niet meer warm krijgen. En het was niet eens koud.


Peter liep door naar huis en Marjolijn en ik liepen terug naar de parkeerplaats, waar ik de mountainbike (en een trui) pakte om haar verder op de fiets door de bossen te begeleiden.


Ik was onder de indruk van mijn duidelijk en wijs beslissing. Het duiveltje in mijn hoofd kon ik gewoon negeren. Waarom zou ik vandaag extra pushen? Waarom een wedstrijd van een training maken? Voor wie? Dus ja... ik ben tevreden over hoe ik dit heb opgepakt. Is mij e.i.n.d.e.l.i.j.k gelukt om de mooie theorie van "genieten is belangrijker dan presteren" eens in de praktijk toe te passen?!


Marjolijn liep ook ontzettend goed en heb uiteindelijk haar doel ook behaald - omdat ze dat graag wilde, en niet omdat ze dat moest!!!!

Ik ben ook super trots op haar!

Eenmaal klaar genoten Bas, de honden en ik nog van een leuke middag.

Dat was een super geslaagde dag en daarvoor ben ik heel dankbaar.


En nu dan?

Nou ja, ik blijf voorlopig bezig met mijn die strijd tegen het duiveltje in mijn hoofd.

Mijn doel nu is leren beter omgaan met mijn doelen.

Want DAT moet kunnen!!!!

33 views

Recent Posts

See All

Rutte, laat ons aub ISUen!

Alles ligt klaar. Training schema van een hele jaar (inclusief meerdere "blessuretijden") is rond, taper-week doet inmiddels zijn werk, kleding die ik graag a.s. zaterdag gebruik is al apart gezet, zo