Of ik terug wil?

Vaak word ik gevraagd hoe bevalt me in Nederland.

In Februari 2019 heb ik erover geschreven (Hoe bevalt me hier in Nederland?), maar ik merk dat het tijd is voor een update.


Deze wordt een iets minder romantische versie, want wat ik toen deed was vooral het leven in Nederland met het leven in Brazilië vergelijken - en de contrast liet duidelijk zien dat hier beter bevalt dan daar.


Alles wat ik in de vorige versie van "Hoe bevalt me hier in Nederland?" heb geschreven blijf geldig, maar vandaag wil ik graag een paar puntjes op de i's zetten. Dat wil níet zeggen dat ik minder tevreden ben dan toen. Alleen wil ik dit keer het onderwerp vanuit andere perspectief benaderen. Het is hier, wat mij betreft, in elke vergelijkbaar aspect beter dan daar. Maar hoe zit nou met wat niet te vergelijken is?


Er zijn namelijk twee puntjes:


- Mijn geliefdes


Het was mijn eigen keus, maar ik heb daar mensen achtergelaten. Naast de vele mensen met wie ik goed mee om ging en geweend was om dagelijks snel contact te hebben (clienten, trainingsmaatjes, de conciërge, de man van de pompstation en de kinderen in de favela naast thuis bijvoorbeeld), zijn er nog vijf of zes mensen die ik, ondanks de afstand, niet zonder kan of wil. Mensen van wie ik heel erg houd en dágelijks mis. Mensen met wie ik

de goede en de slechte dingen in leven graag wil delen, en voor wie ik er wil zijn als ze me nodig hebben.


Technologie versoepeld tegenwoordig het feit dat een oceaan tussen ons zit.

Maar technologie los niet alles op. Via een scherm kunnen we iemand niet knuffelen, zijn hand vast houden of direct in elkaars ogen kijken - wat trouwens een extreem blijk van genegenheid kan zijn in Coronatijd. Wie mij goed kent weet dat ik deze soort simpele dingen heel erg waardeer.


In Nederland heb ik ook lieve mensen ontmoet. Ze voegen natuurlijk toe, maar er blijven nog "gaatjes in mijn hart". Het doet pijn als ik iemand daar zie lijden en niet erbij kan zijn. Met of zonder Corona, als iets daar gebeurt, ben ik nooit op tijd om de "eerste hulp" te verlengen.



- De verbale communicatie


Tussen mijn vrienden en familie in Brazilië ben ik bekend als iemand die heel goed met woorden mee om kan (kon - zou ik nu zeggen) gaan. Ik kon mooi schrijven, ingewikkelde dingen duidelijk uitleggen en ook nog mooi en inspirerende speeches geven, zeiden ze. Zelfs van mijn vader kreeg ik ooit te horen dat ik iets mee moest, dat ik daar talent voor had.


Maar toen ik besloot om naar Nederland te komen, liet ik, hoewel onbewust, dit deel van mijn persoonlijkheid ook achter. Mens zegt tegenwoordig dat ik goed Nederlands kan. Maar dat is iets anders. Écht goed met woorden ben ik al lang niet meer. Ik mis gewoon een spontane zin met alle zekerheid uitspreken, of iemand met de juiste woorden kunnen enthousiasmeren. Ik heb het idee dat ik niet meer helemáál uit mijn hart kan pratten, omdat ik elke keer over de juiste zinvorming na moet denken - en dan is de spontaniteit van mijn woorden weg.


Sommigen zouden zeggen dat denken vóór het praten juist goed is. Inmiddels ben ik hierin veel beter geworden, maar ik vind dat sommige situaties toch een vanuit-het-hart zin vragen en dat kan ik nog niet in het Nederlands doen - en daar baal ik enorm van.



Maar ondanks dat ik mijn (Braziliaanse) geliefdes niet naar Nederland kan brengen of dat ik er niet altijd voor ze kan zijn, en dat ik grotendeels van mijn communicatieve vaardigheden ben kwijtgeraakt (of dat tijdelijk is is een ander discussie), zie ik mezelf toch niet terug keren naar Brazilië.


Elke keer als ik er over nadenk, kom ik toch terug naar de vergelijkbare aspecten en beseft ik me hoe gelukkig ik ben om zo'n kans te hebben: om in Nederland te kunnen zijn en blijven.


Ik voel me hier thuis. Ik heb hier ook geweldige mensen (en de liefde van mijn leven) leren kennen, goede kansen gekregen om mij als mens en professional verder te ontwikkelen, ik geniet van elke seizoen (oke, iets minder van de donkere perioden), ik kan om 2 uur nachts buiten lopen, de verkeer is geen chaos en alles (denk aan gezondheidszorg, luchtkwaliteit, openbaar vervoer, belastingdienst, toegang tot de fundamentele menselijk behoeftes en etc) is over het algemeen goed geregeld.


...Dus nee, het bevaalt me hier goed en ik wil (en ga) voorlopig niet terug!





47 views