RFR Springendal


Ik schrijf niet zo vaak over mijn trainingen, maar vandaag wil ik dat even doen.


3 jaar geleden (in Oktober 2017) liep ik mijn alleeerste ultra: De 50 van Terschelling. Toen ik daar bij de finish kwam kon ik nauwelijks blijven staan. Alles deed zeer en ik beloofde dat ik dat nooit meer zou doen.


Vandaag deed ik mee aan de RFR in Springendal (alles netjes Corona-proof geregeld, trouwens!) waar de langste afstand mogelijk was 35Km. Maar ik heb nog 15Km voor de start af getikt en heb dus 50Km van gemaakt. Als training. Mijn laatste lange training voor de ISUT, die over 3 weken plaats vindt.


Mijn doel is dan (120km, mijn langste afstand ooit) uitlopen. Niet snel, niet kapot. Maar gewoon gezond en met een glimlach (en misschien wat tranen ertussen) bij de finish komen. Punt.


Maar waarom kies ik voor zulke afstanden en wanneer stopt het eigenlijk? Nou, dat zijn vragen die vaak worden gesteld. Het antwoord is een dikke "ik weet het niet" - net zoals de mooiste dingen in leven, heeft dit ook geen verstandige verklaring.


Ik zoek gewoon een grens op, en tegelijkertijd hoop ik dat ik die grens nooit vind!!!!



9 views

Recent Posts

See All

Rutte, laat ons aub ISUen!

Alles ligt klaar. Training schema van een hele jaar (inclusief meerdere "blessuretijden") is rond, taper-week doet inmiddels zijn werk, kleding die ik graag a.s. zaterdag gebruik is al apart gezet, zo