Wat deed mijn motorreis met me?

Ik ben al meer dan twee weken thuis en leven draait inmiddels weer door. En hoewel hier best veel gebeurd, maakt ik alsnog tijd voor reflectiemomenten. Vaak betrap ik me dan aan mijn (motor)reis denkend: wat is daar allemaal gebeurd? Wat heeft die tijd alleen met mij gemaakt? Hoe pas ik dat toe in mijn dagelijkse leven? En wat wil ik nu, nu dat ik mijn meeste huidige drommen al bereikt heb?


Over deze reis heb ik niet lang gedroomd. Het was een spontaan en impulsief beslissing: "Ik ga over een paar weken op de motor naar Italië!".

Mensen keken me verbaasd aan en vragen werden in overvloed gesteld: "Waarom? Hoezo alleen? Is dat niet gevaarlijk? Wat als...?"


En dat begrijp ik best. We leven in een maatschappij waar alleen zijn vaak een negatieve connotatie heeft. Meeste mensen denken dat geluk persé en altíjd gedeeld moet worden, dat om gelukkig en veilig te zijn moet je door anderen omsingeld zijn, dat wat niet op sociale media staat minder waarde heeft enzovoort.


En het is niet dat ik overaal oneens ben, want ik hou ook van mensen en van gezelschap. Ik ben wel selectiever geworden, dat is wel waar - maar ik hou nog steeds van mensen en van delen (anders zat ik deze blog niet te schrijven)!


Het probleem is de mate van de verwachtingen die de samenleving (en het samen leven) stelt: om erbij te horen zijn we "socialeplichtig" en het wordt soms té veel van ons verwacht, vind ik zelf.


Als vrijgezel moet je met je vrienden uit (en het liefst nog snel een partner zien te vinden), als je getrouwd ben moet je sámen wonen, sámen op vakantie, sámen slapen. Als werknemer moet je naar de happy-hours, na de wedstrijd hoort een feestje bij enzovoort. En als je soms iets alléén wil doen moet je eerst door een gigantische en ongemakkelijke vragenlijst zien te passeren.


Is dat niet soms een beetje omgedraaid?! Moeten we niet eerst goed zijn in alleen zijn om dan aan te kunnen sluiten in het leven van een ander?! En als dat wél zo is, waarom is het zo raar als we af en toe (of vaak) uit onze sociale kring willen stappen om even weer alleen te zijn?


Wat doen we nou eenmaal uit eigen behoefte en wat doen we om aan de verwachtingen van de maatschappij te voldoen?


Ik schrijf deze verhaal omdat ik dat graag wil, want door het schrijven kan ik alles beter in mijn hoofd organiseren, maar ik schrijf het ook omdat dit van mijn wordt verwacht: mensen vragen me naar, ze willen het weten hoe het met mij gaat, wat is met mij gebeurd tijdens mijn reis en hoe ik verder in het leven sta.


Dat mijn familie en vrienden interesse tonen aan hoe ik me voel doet me goed. Dat ze benieuwd zijn naar wat ik doe vind ik ook fijn. Ik wíl graag gedachten, momenten en verhalen met ze delen - maar ik wil óók soms van mijn eigen gezelschap kunnen genieten, met mezelf in gesprek gaan en de conclusies voor mezelf houden.


Deze motorreis was een compleet out-my-comfort-zone ervaring en heeft me laten zien dat ik meer kan dan ik zelf denk te kunnen. Dat naar binnen dúrven te kijken de belangrijkste stap was om mezelf beter te leren kenen.


En met betreft tot de wat-wil-ik-nu vraag, het is een goede vraag. Het wordt met veel moed aan gewerkt. Misschien lezen jullie eens hierover, maar misschien ook niet! Geen verwachtingen, geen druk. Het leven gaat, op mijn manier, door!


Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d