Verhuizing naar Nederland. Hoe ging dat alweer?

Na een terugblik op mijn blog zag ik dat ik jullie nooit hierover heb verteld. Niet in het Nederlands, te minste. Dus, bij deze:


Het idee lag altijd in mijn achterhoofd, maar de eindbeslissing naam ik slechts zes maand van ter voren, toen ik voor een surf wedstrijd naar Europe kwam en de gelegenheid naam om mijn lievelingsland weer te bezoeken. Nederland voelde keer op keer als thuis en ik merkte toen dat ik niet meer op de "juiste tijd" wilde wachten. Het was November 2015 en ik wilde "nú" in Nederland komen wonen!


Op bezoek in Amsterdam | November 2015

Ondanks dat ik in São Paulo al een prima en - volgens iedereen - succesvolle leven had opgebouwd, was ik op mijn 29ste er klaar mee. Of ik daar gelukkig was of niet, kan ik niet met alle zekerheid zeggen. Maar tevréden was ik sowieso niet meer.


Eenmaal terug in São Paulo, ging ik gelijk aan de slag met alle voorbereiding. Vóór dat ik tijd had om beter te overwegen, zette ik de eerste stappen en vóór ik het wist had ik al alles verkocht (auto, motor, surf spullen, fiets en meubels), mijn appartement was verhuurd en mijn klanten hadden al allemaal nieuwe trainers.


Leeg appartement | Maart 2016

In februari 2016 was ik net zo goed als klaar, tenzij voor de papierwerk van de honden. Ze zouden pas in Mei kunnen vliegen.


En ik moest nog beslissen wát ik in Nederland zou gaan doen - en wáár. Ik vond toen dat studeren een goed (nieuwe) begin was. De keuze was reuze, maar uiteindelijk koos ik voor een (Engelstalig) Master in Bewegingswetenschap. Het leekt me een mooie combinatie met mijn (toen 12 jaar) praktijkervaring. Deze Master in Human Movement Sciences (die ik uiteindelijk nooit behaald heb) kon ik op twee plekken in Nederland doen: Amsterdam of Groningen.


Groningen was duidelijker goedkoper. Hier zou ik (te minste) twee jaar kunnen wonen met hetzelfde bedraag die ik voor één jaar in Amsterdam nodig had. Maar ik was nog nooit in Groningen geweest en besloot daarom in maart 2016, samen met mijn moeder, deze "dorp" komen kijken. (Want ja, waneer je Groningen met Sao Paulo vergelijk, is Groningen een kleine dorpje!)


In Groningen met mijn moeder | Maart 2016

Mijn gevoel zei gelijk "ja!" en we besloten langer te blijven om alles alvast regelen, zodat ik direct terug kon komen als de papierwerk van de honden klaar was. Een kamer was geen optie (vooral i.v.m. de honden) en een huis vinden was niet makkelijk, maar uiteindelijk had ik hier wel een plek toen we, tien dagen later, terug naar Brazilië vlogen. De kleiding die ik toen bij me had konden gelijk blijven!


Mama en het huisje in Groningen | Maart 2016

En op 3 mei was het zover. Ik was onderweg naar Nederland en had geen retourticket. Ik was hartstikke bang. De honden mee nemen maakte alles moeilijker, maar tegelijkertijd, alles mogelijk. Zonder hen zou ik niet durfen. Ze waren de enige zekerheid die ik met mij mee naam: zij zouden, no matter what, bij me zijn.


Rocky was er klaar voor | Mei 2016

Baggage BRA - NDL | Mei 2016



Ik gaf me dan twee jaar de tijd. Twee jaar waarin ik me in principe zonder werken financieel kon reden. Twee jaar om het leven in Nederland uit te proberen en - als dat ons beviel - om een basis op te bouwen om langer te kunnen blijven.


We zijn inmiddels 4,5 jaar in Nederland en alles is helemaal anders dan gepland gelopen - en daar ben ik alleen maar dankbaar voor! Soms willen we graag alles onder controle hebben, maar de mooiste dingen in mijn leven waren meestal intuitieve (vaak last-minute) beslissingen en improvisaties.


Wanneer ik te veel plannen maak, leg ik automatish de lat wat hoger.

Een bepaalde dosis onzekerheid is wat, naar mijn idee, leven zo bijzonder en uniek maakt. Doelen stellen terwijl je onzekerheid omarmd - dát lijkt me tegenwoordig de echte kunst van het leven!


Eerste dag in onze huis in Hoogezand | Juli 2018

83 views