Wat betekent terug te zijn?

Bijna 6 jaar geleden vertrok ik en liet ik al mijn geliefde -behalve mijn honden- achter. Om mijn moeder gerust te stellen belofte ik om in principe minstens één keer per jaar haar te bezoeken - en dat meende ik ook.


Ik kwam in Mei 2016 in Nederland wonen. In ditzelfde jaar ben ik in December weer in Brazilië geweest. December is een goede maand om heen te gaan: het is in Nederland koud en donker terwijl daar zomer is (niet dat de winter daar koud is, maar enfin...).


Het jaar erna vloog ik twéé keer die kant op. Ik mocht in 2017 mijn familie en beste vrienden in Juli én in December knuffelen - want dát doen we daar anders dan hier, zeg: knuffelen!!!


Die korte intervallen tussen de bezoeken boden me een hele fijne houvast, maar ik wist het dat ik, wanneer ik voor een leven in Nederland koos, af zou moeten bouwen. Het is nét te ver weg: zomaar een weekje naar de andere kant van de oceaan is niet echt te doen. Ervoor is meer tijd nodig en die tijd zou ik niet voor altijd blijven hebben - een hele groot dilemma, natuurlijk, want "waar doe je het voor als niet om tijd met je geliefdes door te mogen brengen?".


In 2018 begon mijn leven in Nederland iets meer vorm te krijgen. De studie waarvoor ik (in theorie) kwam had ik opgegeven, maar de taalbeheersing werd steeds beter en ik begon mijn dagen (met een combinatie van werk en vrijwilligerswerk) in te vullen. Het afbouwen was dus begonnen en dat jaar ging ik maar één keer (in December) naar die knuffelland van me.


In het begin van 2019 hoorde ik dat ik mee mocht doen aan een studie waarover ik al een tijd geinteresserd was. Echter wilde ik sinds mijn aankomst in Nederland een switch in mijn carrière maken en dat was een grootste kans. Die greep ik met beide handen, maar dat betekende ook dat ik in December niet meer dan één week vakantie zou hebben, wat, nogmaals, voor een oceaan-oversteking te kort was. Daarom vloog ik nog vóór mijn studie begon heen. Ik hoopte maximaal een jaar later opnieuw tijd vrij ervoor te kunnen maken.


Mijn deel van de afspraak kwam ik na: een jaar later was ik met mijn studie klaar, maar toen kwam Corona ons in de weg staan...


Het heeft uiteindelijk 2,5 jaar geduurd tot dat ik weer in mijn moedersland mocht zijn. En zo'n 10 dagen geleden belande ik, na bijna één maand in Brazilië te zijn geweest, weer in de koude en donker - maar toch mijn lievelingsland - Nederland.


Ik heb hier een goede leven opgebouwd. Ik ervaar voldoening op mijn werk, ik heb leuke mensen om mij heen, zit hier veilig en ik mag gewoon mezelf zijn. Het zou ook niet eerlijk zijn om de kwaliteit van het leven hier met die van daar te vergelijken. Maar mijn tijd in Brazilië afgelopen maand deed me toch reflecteren over wat, en vooral wie, ik heb achter moeten laten om die "betere leven" van me te komen jagen.


Sinds mijn terugkomst ervaar ik steeds een dubbele gevoel:

Een oorlog tussen "Hoezo heb ik dat allemaal achter willen laten?" en "wat góed dat ik hier mag zijn!".

Dit gevoel heb ik eerder ervaren, maar dit keer zit ik echt op het randje.


De toestanden - zowel in Brazilië als in Nederland - zijn voornamelijk in de afgelopen jaar flink veranderd, waardoor "thuis komen" een nieuwe betekenis heeft gekregen - En aan die nieuwe toestanden moet ik nog wenen. Waarshijnlijk daardoor ervaar ik een heftiger tegenstrijdig/verwarrend gevoel dan de vorige keren:


Wat bedoel ik met "thuis"?

Wáár is thuis?


Wat betekent terug zijn?

Terug waar? Terug hier of terug daar?


...Waarover wilde ik alweer gaan schrijven?

Recent Posts

See All

Op 4 Mei 2016 kwam ik bang maar tegelijkertijd droom en-hoopvol in Nederland aan. Ik was hier vaker geweest, maar nooit eerder had ik mijn honden meegenomen: een teken van mijn (serieuse) intenties d