Westerwoldepad #2

Om 5 uur ging de wekker en om 5:45 vertrok ik richting Ter Apel. Iets over 6 reed ik langs Peter, die "toevallig" ook net de deur uit ging en dezelfde bestemming had.

"En waarom reden jullie dan niet samen?" vraag je je misschien af.

Omdat we toch twee auto's nodig hadden!


We hadden een dagje buiten spelen in de agenda's staan. En de Westerwoldepad was de gekozen speeltuin: we liepen 94km lang van een grijze en koude dag en (vooral) van elkaars gezelschap genietend.


We hadden allebei al eens het pad in onze uppie´s gelopen en nu leekt het ons leuk om het samen te doen. Peter kwam onverwachts mijn leven in, maar de belangrijkste is dat hij op een cruciale moment er voor me was en er sindsdien is gebleven. We delen heel veel interesses en passies. Het lopen is maar één van, maar verdiend wel extra aandacht omdat dit het eerste was die ons in contact bracht!



Mijn bewondering voor hem is duidelijk en logisch, lijkt me. Kijk gewoon naar wat (en hoe) hij al gelopen heeft! Dat hij met mij zo graag loopt, waardeer ik natuurlijk, maar snap ik het niet: ik ben trager, praat (vaak) te veel én met een (vaak onverstaanbaar) accent, eet alleen rare dingen, ben emotioneel onstabiel en word sacherijnig als het (letterlijk of figuurlijk) donker is.


We waren rond 7:30 in Wedde gestart en het ging mij prima tot een km of 30. Toen was ik al redelijk klaar mee, maar ik hield mijn mond terwijl Peter - die dat vast merkte - bleef me herinneren dat we niks anders hoefden dan naar de finish (hoe laat ook) zien te komen. Ik liep door met, eerst, oog aan een warme beker noedels die ik in zijn auto had staan bij km 52.



Van HARDlopen was het al van begin af niet veel sprake van: met oog in onze toekomstige plannen hadden we beide grote rugzaak met extra gewicht in én doelden we vooral aan de totale tijd op de benen en minder op de tempo van elke kilometer - makkelijk (en mooier) gezegd dan in mijn hoofd gekregen.


Als team zijn we in iedere geval goed bezig: ik loop langzamer, maar ben bij (plas, foto's, eet en omkleding) pauzes iets aan de snelle kant terwijl hij net andersom is (zie bewijs/plag materiaal hieronder). Tja, maar we hebben het gewoon altijd heel leuk samen!



Het was net 15u geweest toen we bij de verzorgingspost (zijn auto bij km 52) kwamen en ik, na een warme maltijd, me iets beter voelde. Hoewel keek ik al tegen de onvermijdelijke komende donkere uren.


Om 17:30 gingen de koplampen aan: ineens zit je vast in een tunnelvisie, jij ziet niks behalve waar je met jouw hoofd naartoe draait - en dat vind ik heel lastig: niet bewust kunnen zijn van de omgeving waarin ik zit is iets wat mij, zowel tijdens het lopen als in het leven, ongemakkelijk doet voelen.



Maar weer was Peter er voor me. Zijn aanwezigheid bood me letterlijk en figuurlijk meer perspectief: zijn koplamp verenigt zich met het mijne en verdubbeld het gezichtsveld, maar ook zijn rust en geduld (plus een knuffel af en toe) hielpen me om vol te houden zonder, voor geen enkele moment, denken aan stoppen of opgeven.


Toen we rond 23u bij de finnish waren wilde ik niks anders dan warm in de auto even zitten. Dat deden we ook. Samen in stilte zijn is ook iets wat elke team zou moeten kunnen, vind ik zelf. En toen we eindelijk weer richting Ter Apel reden om zijn auto op te halen hadden we nog over hoe ver de rit voelde...: hebben we dat nou net echt ter voet (heen en weer) gedaan!?!





Recent Posts

See All

Het begon met “Ik loop elke dag hard, is dit ook iets voor jou?” In de afgelopen jaar liep ik dag in dag uit, zowel in de hitte als in de kou. Soms met veel plezier, soms mezelf afvragend wat ik ermee

treinao 3.jpg

ADRIANA OVERGOOR

Een in-Brazilië-geboren Nederlander outdoor adventure freak met enige gevoel voor humor en liefde voor de Nederlandse taal.