Hoe ik het plezier aan het lopen terug kreeg

February 14, 2019

 

 

2018 was een drukke jaar. Sinds 1 januari waren Bas en ik goed bezig met de training voor de marathon van Rotterdam (in april), maar ook met de verkoop van zijn appartement en de koop van ons nieuwe huis.

 

Als ondernemer kon ik me nergens focussen en deed ik van alles wat. Maar ondanks die spannend periode konden we prima door trainen en ons voorbereiden. Bij de start was ik zeker in mijn beste vorm ooit, maar die  is mijn slechte loop nachtmerrie geworden.

 

En waarom dan? Omdat voor het eerste was ik door mijn hoofd gestopt. Plotseling (na 32km) wilde ik niks meer. En ik had tot dan altijd zo een plezier tijdens het lopen...hoe kon dat ineens? 

 

Het jaar daarvoor liep ik 4 marathons en een ultra marathon binnen 6 maand - iets dat ik als trainer zou nooit aan iemand adviseren, trouwens. Maar ik deed alles meestal aan het lachen, aan het genieten, zonder druk. En in Rotterdam wilde ik perse een mooie tempo lopen - onafhankelijk van het prijs of pijn. En ik heb me daarvoor (fysiek) zo netjes voorbereidt dat alles "moest" lukken. FOUT. 

 

En die drukte kwam alleen van mezelf. Niemand, absoluut niemand, steek een pistol (of wat dan ook) in mijn hoofd en vroeg me om dat te gaan doen. Maar ik ben plotseling de lol kwijt. Ik liep dan niet meer omdat ik dat wilde doen, maar omdat ik dat "moest" doen. Net zoals ooit met zeilen was gebeurt nadat ik een nieuwe sponsor kreeg - maar toen was ik nog te jong (16 jaar oud) om dat te kunnen zien. Nu niet meer. En ik wilde het plezier aan het lopen ook niet kwijt. 

 

Dus ja, de week na de marathon liep ik gewoon door - omdat dat al automatisch ging, en omdat mijn benen hadden er sowieso geen last van. Maar ik ben besloten om van 2018 een jaar van kortere afstanden te makken. Ik had geen zin in de langere trainingen meer. Of was er bang voor. 

 

Dan liep ik mijn PR's op alle afstanden tot 21Km (5km, 4mijl, 10km, 10mijl en 21km) en heb een aantal canicross wedstrijden gewonen. En toen was die drukte weer terug. Ik "moest" sneller kunnen. Shit. 

 

In November, na de NK Canicross, besloot ik dat ik die drukte uit van mijn hoofd moest halen. "Kom op, Adriana, opgroeien! Jij bent geen topatleet en krijg geen geld hiervoor. De enige die het hier moet is leuk blijven!".

 

Ik loop nu ontspannender. Ik probeer niet aan tempo's en tijden kijken, maar vooral naar de omgeving en aan mijn honden. Het is natuurlijk niet zo dat ineens alles in elkaar zit hoor. Af en toe moet ik mezelf nog herinneren wat de bedoeling van het lopen is. Maar het wordt steeds beter.

 

En omdat ik ook veel van Natuur geniet, ben ik weer terug aan het trail running. Daar ben ik vaak bezig met het kijken, luisteren en voelen en dat verminder de kans om aan tijd te denken. Trail running betekend door de natuur lopen en de evenementen (en mensen) zijn daar vaak minder competitief (het is vaak geen tijdregistratie). 

 

Zaterdag liep ik 37Km door de bos heen. Ik heb me juist voor de 37km ingeschreven omdat 37 meer dan 32 (waar ik toen op die ben gestopt) is.

 

In trail evenementen zie je in het begin nog andere mensen, maar na een km of 5 wordt de groep verspreid en toen liep ik bijna helemaal alleen. Ik heb voor het eerste keer van de hele weg genoten en vond het jammer toen ik bij de finish was en moest stoppen. Ik voelde me niet moe en liep zonder naar de horloge te kijken; Gewoon op gevoel. Prachtig was dat. Geen drukte van binnen of buiten!

 

En ik heb me ook voor een (ultra) trail van 87km ingeschreven. Deze wordt in Oktober gelopen. Tot dan misschien nog een aantal marathons als training lopen - EN GENIETEN!!!!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags