Hoezo en waarom al die lange afstanden?

February 28, 2019

 

Het lopen van een lange duurloop zelf gaat niet altijd lekker. Maar ik heb daarna nooit spijt hiervan gehad. 

 

Zoals jullie weten, terwijl ik altijd sportief ben gewest, hardlopen was niet altijd mijn hoofdsport. Tot 2015 liep ik gewoon voor het onderhouden van mijn basis conditie en uithoudingsvermogen - en daarom nooit meer dan 10km. Eigenlijk liep ik altijd zo kort mogelijk. 5Km was vaak een mooie oplossing. En hier konden mijn honden ook makkelijk mee. 

 

Toen, net na mijn verhuizing naar Nederland (in mei 2016), besloot ik om van het hardlopen mijn sport te makken (simpele omdat er geen andere mogelijkheden op dat moment waren), liep ik dagelijks een half-uurtje (5 of 6km) op gevoel. Als sport trainer wist ik dat dat niet echt genoeg en/of slim was. Maar als loper durfde ik toen niet meer.

 

De hele verhuizing proces, het alleen in een nieuwe land zijn, de taal niet kunnen spreken en het zoeken van wat ging ik van mijn leven dan doen maakte alles onzeker genoeg. Het hardlopen van een vaste route en tempo was een van mijn weinige (en belangrijke) zekerheden op dat moment. 

 

Daarnaast, aangezien dat ik uit een tropisch land vandaan komt, het sporten betekende voor mij altijd zweten. Maar na mijn eerste winter in Nederland was dát sowieso plotseling veranderd. Op een dag zag ik mijzelf ineens opzoek naar een hardloopjack. En dan naar een lange broek, thermos en handschoenen. En muts!!! Het lijkt iets heel klein en simpel, maar dat voelde heel vreemd. En ook met veel kleiding aan, kwam ik nog droog terug. Tja, oké... niet altijd droog (want het regent bijna dagelijks in Nederland) maar zonder te zweten.

 

Toen hier voor mij al koud genoeg was, in oktober 2016, kwam ik Bas tegemoet. O, wat was dat voor mij belangrijk!!! Niet alleen omdat ik mijn beste vriend en liefde had gevonden, maar ook want met hem durfde ik om langer en verder te gaan lopen. Hij liep toen minimáal 10km per keer. Vaak 15, 21km.

 

Na het (fout/ te snel - want zo ben ik: alles of niks) opbouwen proces, lerende ik dat van een langere duurloop kon ik een geweldige gevoel krijgen. Een gevoel die maakte mij, vanwege mijn sport ervaren en geschiedenis, thuis voelen. En dát was een "game changer". 

 

In 2017 liepen we 3 samen marathons (Tamarathon in februari, Barcelona in maart en Sneek in juni), 1 trail marathon (RFR Appelscha in mei), en precies een jaar na dat ik Bas (en de lange afstanden) ontmoet, liep ik mijn eerste ultra trail marathon (50Km op Terschelling). 

 

 

Maar en dan, dan? 

Ja, dan was het ineens 2018 en ik had Peer ontmoet en zijn hulp gevraagd. Ik wilde een snel(er) marathon lopen. Dat zou in April in Rotterdam kunnen gebeuren. Mijn PB (personal best) was in Sneek in juni 2017 in 3h59' gelopen. (En dat blijft zo, trouwens).

 

Terwijl ik in Rotterdam op mijn beste fysieke vorm was - dankzij de schema's van Peer - deze marathon is mijn grootste loop nachtmerrie geworden.  Daar liep ik lekker voor 32km (2 uur 39') en ineens had ik er geen zin in meer. Dat is zo vaag. Ik vraag me nog steeds af waarom ik uitgestapt ben. Ik voelde me tot een paar weken geleden nog schuldig hierover. Maar ja, nu accepteer ik wel dat een leerproces is en kijk ik naar hoe ik van de hele voorbereidingsproces genoten en geleerd heb. Van januari tot April 2018 liep ik nieuwe PB's op 10km (44'25''), 10mijl (1h13') en Halve-marathon (1h37') en daar mag ik trots op zijn. Niet alleen an die tijden en tempo's, maar hoe ik als mens opgegroeid ben. 

 

Maar nu weet ik ook hoe het opgeven voelt. En niks kan volgens mij meer pijn dan dit doen. Dus ik wil het alweer proberen om die lange afstanden te gaan lopen! Gewoon doorzetten, van de weg genieten en mijn best op dát moment doen - ook als dat niks met tempo's te makken heeft. Niks moet. Dat wil ik graag mijzelf nog overtuigen want hier zit nog af en toe een instorting... 

 

Ik hou jullie in de hoogte!

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags