RFR Cross triatlon: Mijn allereerste triatlon

July 11, 2019

Na drie pogingen is mijn allereerste triatlon eindelijk een feit!  

 

In 2014 heb ik me voor het eerste voor een triatlon ingeschreven. Ik had toen ook niet specifiek daarvoor getraind, maar net zoals nu, was ik gewoon nieuwsgierig over hoe dat zou gaan - het lekt me sowieso een leuke uitdaging! 

Maar een week voor de start heb ik mijn voet tijdens een judo training gebroken (ja, ik wil jullie ooit vertellen over mijn judo carrière!). Dan was het die triatlon natuurlijk niet meer te doen. 

 

Maar een jaar daarna was mijn naam weer op de deelnemerslijst....en ik kon WEER niet mee doen! Dit keer omdat mijn hond werd de dag eervoor erg ziek en moest geopereerd worden. En ik vond het belangrijker om bij hem te blijven, natuurlijk. 

 

En toen dacht ik: "Misschien moet ik gewoon los laten... het is toch niet mijn ding!". En in 2016 verhuisde ik naar Nederland. En heb nooit meer aan de triatlons bedacht. Hardlopen. Gewoon veel hardlopen. Punt.

 

Maar in 2019 ging ik, vanwege een blessure, een tijdje zwemmen om mijn conditie bij te houden. En toen realiseerde ik me dat ik het water miste. Zwemmen heb ik nooit serieus getraind. Maar door het zeilen en surfen was ik sinds vroeg door water omringd. Dus ja, ik voel me daar gewon thuis. En ook toen ik weer mocht lopen, besloot ik om ook door te blijven zwemmen. Die combinatie maakte me echt goed en sterk. 

 

Dan las ik over die Cross Triatlon in Gasselte en dacht gelijk: "ik doe mee!...En als het nu weer niet lukt, dan doe ik het nooit meer!". En ik bleef lopen en zwemmen. Fietsen? mwaaa....fietsen kan ik het wel! Het is gewoon door trappen toch?!?!?

 

En dan was het tijd! Die ochtend was ik heel zenuwachten. Veel meer dan als ik ging lopen. "Natuurlijk!", zeg Bas: "het is voor jouw iets helemaal nieuws". 

 

"Hoezo nieuw, Bas? Ik zweem en loop vaak nog langer dan wat ik nu moet doen!" (Ik had trouwens me voor de langste versie ingeschreven: 1,5km zwemmen + 45km Mountain bike + 18Km trail running). 

 

"Ja, maar jij heb het nooit de overgang gedaan. En het fietsen heb je ook helemaal niet getraind...! Maar het komt goed, lieverd! Jij kan het! Ik weet zeker dat je bij de finish komt!"

 

 

En ik ging mijn startnummer halen en mijn spullen in de wisselzone neerzetten. Ik heb trouwens iemand anders gekopieerd. Ik wist helemaal niet hoe alles moest!!!
 

Triatlon pak (aan): check

Zwem pak (aan): check

Startnummer (aan): check

zwembril: check

zwemmuts (hoe heet dat?!?!): check

Emmer met water: O, shit! En hoe ga ik mijn voeten schoon doen als ik vanaf het strand kom lopen?Waarom had ik hier niet eerder na gedacht?!?! Zoek oplossing. Aardig buurvrouw in de wisselzone. 

Handdoek: check (en ik was hier zo trots dat ik dit niet was vergeten!!!)

Sokken: check

Schoenen: check

Banaan: check

Water: check

Fiets met startnummer: check

Helm: check

Hardloopbroek: check

Oranje t-shirt: check

Pet: check

 

En dan mocht ik naar het strand. Het was bijna tijd voor de start. 

 

 

Ik wist dat sowieso een lange tocht zou worden, dus ik besloot om rustig aan te doen. Met het zwemmen had ik helemaal geen probleem mee. Ik zwom vlot door zonder moe te worden. Er waren 90 deelnemers (16 vrouwen).  Ik had de idee dat ik in de top 10 uit het water kwam. 

Dat was zeker mijn favoriete deel. Warm is anders, maar leuk is dat!

 

 

En dan mocht ik mijn fiets pakken. Ja, mmm... he..... fiets.... o jeeeee, waneer was de laatste keer dat ik op een trail ging fietsen weer?! 4, 5 jaar geleden?! Shit! En nu moest ik gelijk 45km in een super duper technische mtb parcours langs.... hmm.... niet best! "Oke, blijf lachen voor de foto's te minste!" 

 

 

Ik had hier de idee dat ik door I E D E R E E N ingehaald werd. Echt! Wat teleurstellend....Maar ik bleef positief te denken en na elke inhaling dacht ik: "wat kan ik goed zwemmen! hahaha".

 

En na 2 uur 15 minuten, mocht ik EINDELIJK van de fiets stappen. Mensen zeggen vaak dat deze de moeilijkste overgang van de triatlon is: van het fietsen naar het lopen. Maar ik had er helemaal geen last van. Waarschijnlijk was ik ZO blij dat ik van die fiets mocht stappen, dat ik gewoon niks van merkte. Ik mocht eindelijk lopen! uhuuuuuu

 

Maar ik moest ook plassen! (Tijdens het fietsen heb ik goed gedronken en wat geeltjes genomen).

 

En daarom had ik besloten om tijdens het wisseling, te omkleed - want met die triatlon pak kan je gewoon niet snel in de bos gaan plassen (of misschien wel, maar ik wist het niet hoe!). Dus na het fietsen, handdoekje om de heup, triatlon pak eruit, korte broek en oranje t-shirt aan (vanwege de voetbal WK) en, 1 minuut daarna, weg.

 

 

Nu was het gewoon nog 3 rondjes van 6km lopen. Moest lukken. 

 

Maar eerste stoppen om te plassen. Daarvoor had ik me omgekleed, toch?! Goed gekeurd. Verder lopen. Eerste 2 rondjes gingen vlot en lekker. Maar na 13km, had ik een dip. Energie was ineens op. Ik kwam Bas, die als vrijwilliger daar werkte, een paar keer tegemoet. Hij zei ook dat op de laatste keer duidelijk was dat ik moe was. 

 

"Blijf lachen" was mijn motto - en na 4 uur 47 minuten kwam ik tevreden en blij bij de finish!

 

 

Wat een leuke ervaring! Ik leer steeds meer om met mijn zenuwen mee te gaan en me niet druk met de tijd te maken. Ik wil gewoon genieten. De snelheid moet gewoon een consequentie hiervan zijn - of juist niet. 

 

Dat smaakt zeker naar meer! Maar het fietsen moet eerste beter worden! Misschien eentje op de weg? Wie weet? 

 

Ik hou jullie in de hoogte! 

 

Bedankt ADAM EVENTS en alle vrijwilligers voor de organisatie. Tot volgende jaar! 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags